Leg de Lat Lekker Laag

Leg de Lat Lekker Laag

Lieve lezer,

Afgelopen maandag ben ik teruggekomen van een tweedaagse wandeling met mijn 14-jarige dochter. We doen dat al sinds een jaartje of vijf – in het begin logeerden we in een hotel, en sinds twee jaar kamperen we en nemen we ons tentje mee op de rug. Een hele onderneming, maar o zo leuk. Dit jaar liepen we de Trage Tocht Leersum-Doorn.

(Tussen haakjes: trage tochten zijn wandelingen – ontwikkeld door Rob Wolfs – met een hoog onverhard-pad-gehalte, enorm aan te raden!).

We kampeerden op een mini-natuurkampeerterreintje ‘Klein Groenbergen’ (ook al zo aan te raden: slechts acht plekken tussen het hoge gras voor alleen wandelaars en fietsers)

Het eerste wat ik bij aankomst zag was een krijtbord, met daarop de volgende tekst ‘Leg de Lat Lekker Laag’.

Wie goed kijkt ziet dat het woord ‘Laag’ erg lijkt op ‘hoog’, en zelfs zou je door het kleine streepje bovenaan de L van Laag nog kunnen vermoeden dat iemand bijna ‘hoog’ had geschreven. Maar de alliteratie maakt het duidelijk: de wandelaar wordt aangemoedigd om de lat vooral lekker laag te leggen!

Ik schoot onmiddellijk in de lach: wat een schot in de roos! In onze maatschappij wordt ons natuurlijk de hele tijd volgehouden om vooral de lat flink hoog te leggen, buiten onze comfortzone te treden en te excelleren in wat we doen. Allemaal prachtig natuurlijk: wie houdt er van broddelwerk en slap gedoe? Niemand.

Maar alsmaar de lat hoog leggen kan behoorlijk uitputtend zijn, en zonder dat je het doorhebt doe je braaf met de waan van de dag mee. Ook al ben je nog zo kritisch op de cultuur van rennen en vliegen, voor je het weet doe je mee met de meute en ben je de hele tijd aan het reiken naar ‘nog beter’. Dat is waar ik mezelf in elk geval op betrapte toen ik dat bord voor de camping las.

Nu is zo’n moment van aankomen met je rugzakje op de camping, met niets anders te doen dan een tentje opzetten en een simpel potje koken uitermate geschikt om de lat eens lekker laag te leggen. En de vakantie is sowieso het moment om al dat ambitieuze gedoe eens even los te laten en de zaken klein te houden.

Maar het zou mooi zijn om ook na de vakantie iets van de onbezorgdheid van het laag leggen van de lat mee te laten vibreren als we weer het werkende leven ingaan, en ons weer volop in gaan zetten voor wat we dan ook aan het doen zijn. Zodat we steeds blijven beseffen: het allerbelangrijkste is om simpelweg op een bankje te kunnen zitten, naar de ondergaande zon te kunnen kijken en beseffen dat het leven goed is, wat er ook gebeurt.

 

 met een warme zomergroet, en een fijne vakantietijd gewenst!

Een rondje dankbaarheid

Een rondje dankbaarheid

 

Lieve lezer,

 

De afgelopen tijd heb ik een heleboel gelezen over dankbaarheid*.

Dankbaarheid kan gek genoeg een negatieve bijklank hebben. Misschien is jou vroeger wel meegedeeld dat je – als je eens klaagde over het eten – je maar dankbaar moest zijn dat je überhaupt te eten had, en dat er zoveel arme kinderen waren die niet te eten hadden. Volkomen terecht natuurlijk. Als kind neem je zoveel dingen voor vanzelfsprekend aan, die helemaal niet vanzelfsprekend zijn. Maar de onderliggende boodschap die je kreeg was: ‘zeur niet, dooreten’. En dat voelde niet altijd prettig.

Negatieve bijklank of niet, we zijn het er allemaal over eens: dankbaarheid is fundamenteel. Het is zo makkelijk om vooral te focussen op datgene wat er niet is. Terwijl er zoveel wel is. Je ademt. Je kunt deze letters lezen. Je kunt überhaupt lezen. Je leeft! Alleen dat al is een mirakel. En verder: je hebt een dak boven je hoofd, je komt niet van de honger om, er is een heel sociale zekerheidstelsel om ons heen. Het is  niet perfect, maar het is ook bepaald niet niks. Als mijn man en ik in het bos lopen, en een van ons is in een negatieve bui (of we zijn dat allebei) dan is er een dikke kans dat één van ons zegt: ‘even een rondje dankbaarheid’. En dat helpt altijd.

Veel mensen maken elke ochtend een ‘gratitude list’. Het is een beproefde methode: elke dag een geschreven lijstje met dingen maken waar je dankbaar voor bent. Ik ken iemand die elke ochtend al haar vingers één voor één aanraakt, en bij elke vinger iets noemt, waar ze dankbaar voor is. Een prachtig ritueel waarin je je dankbaarheid kunt benoemen – niet alleen voor de ‘grote’ dingen als je kinderen of je partner of je gezondheid, maar ook voor de kleine dingen, zoals je pen die lekker schrijft of je warme sloffen of de gezellige sfeer tijdens het ontbijt.

Maar je kunt dankbaarheid ook nog verder doortrekken. Ik kwam het idee daarvoor tegen in het boek ‘Making Miracles in 40 days’ van Melody Beattie*. Nadat zij al lange tijd in een uiterst beroerde situatie zat – slecht huwelijk, slechte financiën, slecht huis, enzovoort – en ze daar dag in dag uit over klaagde kreeg ze de ingeving om voor de verandering eens een keer niet te klagen voor alle negatieve dingen, maar er juist dankbaar voor te zijn. Ze klaagde namelijk al zo lang, en het hielp niets: haar situatie bleef even slecht, of werd zelfs erger, dat ze zelf genoeg kreeg van haar eigen geklaag.

Ze schreef dus in haar dagboek:

  • Ik ben dankbaar voor de tocht in mijn huis.
  • Ik ben dankbaar voor het feit dat mijn contract bijna afloopt.
  • Ik ben dankbaar voor mijn woede op mijn man.
  • Ik ben dankbaar voor het feit dat ik me vast voel zitten in dit huwelijk.

Enzovoort enzovoort.

Tot haar verbazing merkte ze, dat ze zich hierdoor beter ging voelen. Door al de negatieve dingen waar ze tegenaan liep welbewust te benoemen als iets waar ze dankbaar voor was, leken de scherpe randjes ervan af te gaan. Niet doordat ze zich daadwerkelijk dankbaar voelde, natuurlijk. Maar omdat ze hierdoor de narigheid als het ware toestemming gaf om onderdeel te worden van haar leven. Het creëerde voor haar de mogelijkheid om dankbaar te zijn voor het héle pakket, het héle leven. En niet alleen maar voor de fijne dingen.

Het feit dat haar leven meer als één geheel ging voelen, in plaats van als iets dat verscheurd was, werkte letterlijk helend. Doordat ze de negatieve dingen niet meer van zich afduwde, maar in haar leven integreerde, kon ze ze in de ogen kijken en er verdriet om hebben. Dat luchtte op, en daardoor werd het ook mogelijk om een aantal lastige dingen aan te pakken.
Doordat haar klagen afnam, of zelfs stopte, verspreidde ze natuurlijk ook minder negativiteit om zich heen, en dat had vanzelfsprekend direct invloed op hoe mensen haar bejegenden. Ook daardoor verbeterde haar situatie.

Als dit je op de een of andere manier aanspreekt, dan kun je er de komende dagen eens mee experimenteren. Je hoeft natuurlijk niet opeens dankbaar te zijn voor de tragedies in je leven, de echte narigheid. Dat zou van gebrek aan respect voor jezelf getuigen, en ook van gebrek aan realiteitszin.

Maar je kunt eens kijken hoe het voelt om op deze manier dankbaar te zijn op kleinere schaal, of dankbaar voor de gevoelens die je hebt. Voor iets vervelends dat er vandaag gebeurde. Of voor het feit dat je jaloezie voelde ten opzichte van iemand. Of voor het feit dat je een opmerking maakte waar je spijt van hebt. Voor de stress die je ervaart, of de twijfel. Of voor iets waar je je voor schaamt.

Een rondje dankbaarheid dus. Maar dan uitgebreid. Het gaat totaal tegen je intuïtie in, maar op een vreemde manier kan deze vorm van dankbaarheid je mildheid bevorderen ten opzichte van jezelf en anderen en de negatieve dingen die je ervaart net in een ander daglicht zetten.

 

Hartelijke groet!

De boeken waar ik het over had zijn:

 

‘The gratitude Jar’ van Josie Robinson

‘Making Miracles in 40 days’ van Melody Beattie

 

Een Onoplosbaar Probleem met Hoofdletter

Een Onoplosbaar Probleem met Hoofdletter

Een onoplosbaar Probleem met Hoofdletter

 

Vannacht lag ik wakker. En als ik wakker lig is één van mijn favoriete bezigheden het luisteren naar mp3-tjes van Eckhart Tolle, die ik speciaal voor dat soort momenten opgeslagen heb op mijn telefoon. ’s Nachts lijkt iets ingewikkelds waar je overdag nog wel redelijk goed mee kunt dealen opeens een Onoverkomelijk Probleem met Hoofdletter. Luisteren naar Eckhart Tolle helpt me altijd om weer terug te komen naar de onproblematische eenvoud van het hier en nu.

Een van de dingen waar hij steeds opnieuw op wijst, is dat we onszelf en alles wat we doen al te serieus nemen. Denk aan het werk dat we doen, wat we willen bereiken, of datgene wat we willen betekenen voor anderen of voor de maatschappij. Iets wat we willen creëren, willen vormgeven of meemaken.

Voor mij is dat herkenbaar. Dingen maken en meemaken vind ik leuk! Ik werk graag aan mijn bedrijf. Ik schilder graag. En ik vind het fijn om in een koor te zingen en om te wandelen in het bos.

Maar hoe mooi en waardevol dit alles ook is, als alles altijd goed moet gaan, dan wordt het al snel een ernstige aangelegenheid. Iets dat kan mislukken, iets waarin je kunt falen of teleurgesteld kunt raken. Voor je het weet is datgene waar je zo vol vuur en met zoveel plezier mee bezig was een zenuwslopende, stressvolle of teleurstellende aangelegenheid geworden. Zo jammer!

 

The world of the unmanifested

Eckhart Tolle benadrukt keer op keer het onderscheid tussen ‘the world of the unmanifested’ en ‘the world of forms’. Oftewel: enerzijds de wereld van het ongemanifesteerde, en anderzijds de wereld van de vormen. Voor mij is het maken van dat onderscheid altijd weer behulpzaam.

Volgens Eckhart is ‘het ongemanifesteerde’ de pure levenskracht zelf. Datgene wat je voelt als je je ogen sluit en je lichaam van binnenuit voelt. De tintelende energetische beweging die er altijd is. Dit ‘ongemanifesteerde’ is de basis van waaruit je leeft. Het is de oer-energie waaruit alles ontstaat. In veel religies noemen ze het ‘God’. Of ‘het Leven zelf’. Of ‘Zijn’. Hoe je het noemt maakt eigenlijk niet uit.

 

The world of forms

En vanuit ‘het ongemanifesteerde’ kan ‘de wereld van de vormen’ ontstaan. Daar komt creativiteit om de hoek kijken. Je wordt een ‘schepper’! Je geeft vorm aan je wereld. Je kunt dingen gaan maken: een bedrijf, schilderijen, een online cursus. Je kunt dingen gaan meemaken: een kind krijgen, een wereldreis maken, lekker koken. Je kunt je hersens gebruiken: nadenken, een boek schrijven, plannen maken. Er is zoveel mogelijk. De wereld van de vormen is oneindig boeiend en een bron van vreugde.

Maar als je je vervolgens verliest in de dingen die je maakt en doet en denkt, dan sta je op een gegeven moment met lege handen. Want in ‘de wereld van de vormen’ is het nooit altijd feest. De avond is een keer afgelopen, en na het feest wacht de afwas.

Eckhart Tolle vertelt keer op keer dat het dan goed is te beseffen dat de wereld van de vormen niet de enige realiteit is. Er is altijd een diepere laag van Zijn. Er zijn lastige dingen misschien, waar je mee moet dealen. Soms is er groot verdriet. Maar de ernst is eraf. Of je nu middenin het feest zit, of je ruimt ’s avonds de gebroken glazen van de vloer: de onproblematische eenvoud van het hier en nu is altijd voorhanden.

 

Werk is spel!

En juist als je dat kunt voelen, dan wordt het creëren zoveel leuker! Het maakt immers niet zoveel uit hoe je creaties uitpakken. Het is fijn als de dingen lukken, maar als het niet lukt, is het ook goed. En het paradoxale is, dat het juist dan makkelijker is om mooie dingen te maken. De eis om per se succes te boeken valt weg. En juist dat geeft de ontspanning die nodig is om je talent naar buiten te laten komen. Als je geworteld bent in het ongemanifesteerde, dan wordt werk spel! En Onoverkomelijke Problemen met Hoofdletter vallen weg.

 

Veel speelplezier de komende tijd!

 

Simone

 

Nieuwe plannen

Nieuwe plannen

 

Misschien ben je al jarenlang een trouwe volger van mijn blog, Of misschien stuit je ‘zomaar’ op dit stukje. Hoe dan ook: een tijd lang ben ik als coach wat minder zichtbaar geweest dan ik altijd de afgelopen jaren was. Voorheen schreef ik elke maand wel een mooi stukje op mijn weblog, over creativiteit, spiritualiteit, ondernemerschap of de zin van het leven, maar het afgelopen jaar heb je veel minder van mij gehoord.

Dit was niet zonder reden.

 

Schilderen

Al een aantal jaren borrelde bij mij het verlangen om te gaan schilderen, maar ik deed het alsmaar niet. Ik bleef het uitstellen vanwege allerlei angsten en onzekerheden en twijfels en gebrek aan lef.

Maar begin 2015 begon ik er toch mee, en er ging een wereld voor me open. Ik schilderde elke dag – en ik doe dat trouwens nog steeds.

In het begin ging het ongelooflijk klungelend en was ik vooral erg veel aan het uitproberen, maar allengs leerde ik mijn materialen kennen, begon ik wat ervaring te krijgen, en kwam er zo af en toe wel iets uit mijn handen dat mijn goedkeuring kon wegdragen!

Het bijzondere vond ik, dat het losweken van mijn kunstzinnige creativiteit een enorme impact had op de rest van mijn leven. Het gaf me veel energie en deed me beseffen wat je allemaal voor elkaar kunt krijgen als je er op dagelijkse basis aan werkt. Ik kreeg veel nieuwe ideeën over creativiteit in het algemeen, en startte een tweede en ditmaals Engelstalige website: simonenijboer.com. Daarop publiceerde ik mijn dagelijkse schilderavonturen, maar schreef ik ook blogs over kunst en creativiteit.

Op een gegeven moment had ik zoveel ervaring gekregen met schilderen, dat ik op basis daarvan een online cursus heb ontwikkeld over het maken van collages van handgeschilderd papier. Je kunt die cursus vinden op simonenijboer.com. Ook kun je je  trouwens  inschrijven voor een gratis driedelige videoserie over collages maken, maar dit terzijde.

Ik vond het fantastisch om die website op te zetten, Engelstalige blogs te schrijven, een online cursus op te zetten en ondertussen ook nog een boel schilderijen te maken en een expositie te houden. Ik bleef daarnaast ook coachen, en door al die activiteiten bij elkaar schoot er weinig tijd over voor het schrijven van Nederlandstalige blogs en nieuwsbrieven.

 

Nieuwe inspiratie en nieuwe projecten

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Omdat ik zelf feitelijk een tweede ‘kunstbedrijf’ uit de grond had gestampt, een tweede website had gemaakt, en ook nog een online cursus had ontwikkeld, had ik weer zoveel nieuwe ervaring en ideeën en kennis en kunde opgedaan dat ik ook weer heel veel zin kreeg om dat uit te dragen en om mijn nieuwe inzichten te delen.

De komende tijd staan voor mij in elk geval twee projecten op stapel. Twee heel praktische projecten, die een aanvulling kunnen zijn op de coachingstrajecten die ik geef.

Maak je eigen website met Divi

Een ervan is het ontwikkelen van een online cursus over het maken van de allersimpelste (maar uiterst functionele) website die je maar kunt bedenken. Ik kom in mijn werk als coach teveel tegen dat mensen een prachtig creatief project hebben, maar het maken van een website alsmaar uitstellen. Dit kan allerlei redenen hebben:

  • een website laten ontwikkelen kost (soms veel) geld.
  • je weet nog niet precies wat je eigenlijk wilt zeggen, en het is moeilijk om zonder duidelijke teksten naar een web-developer te stappen.
  • Je weet nog niet precies wat voor sfeer je wilt uitdragen, en wat voor kleuren of beelden je wilt gebruiken.
  • En het allerbelangrijkste is misschien wel: het is gewoon doodeng om met je creatieve plannen naar buiten te stappen.

Mijn handen jeuken altijd als ik zoiets hoor, omdat ik zelf mijn eigen websites op een super-simpele manier heb gemaakt.

  • Ik gebruik een WordPress-thema (Divi) dat er van zichzelf al prachtig uitziet, en dat heel makkelijk in gebruik is. (De link naar Divi is een zogenaamde affiliate-link, wat betekent, dat ik een commissie ontvang als je dit WordPressthema aanschaf).
  • Ik gebruik helemaal geen toeters of bellen bij het ontwikkelen, en houd het zo simpel als mogelijk, waardoor het steeds heel makkelijk is om dingen aan te passen, of nieuwe pagina’s toe te voegen.
  • Doordat ik me zo vertrouwd voel met het thema en het zo goed in elkaar zit, en omdat ik alles zo simpel houd, heb ik geen hulp nodig van een web-developer.
  • Ik heb een provider gekozen (Siteground), die zich o.a. specialiseert in WordPress, en me als ik kleine WordPress-gerelateerde vragen heb. Tot nu toe is hun hulp voldoende gebleken om me zonder gespecialiseerde hulp van een betaalde WordPress-deskundige te redden.

Tijdens coachingstrajecten ondervond ik vaak dat mijn cliënten de online stap naar buiten onnodig lang uitstelden. Of ze besteedden erg veel geld aan het design van een website – geld dat op dat moment eigenlijk nodig was voor andere (bedrijfs)uitgaven.
Voor mij was het frustrerend dat ik tijdens de gesprekken eigenlijk geen tijd had om uit te leggen hoe je dat nou aanpakt – zelf een eenvoudige WordPress-website maken.
Aan deze frustratie maak ik de komende tijd een eind, door deze online cursus te ontwikkelen.

Heb je interesse in dit project? Laat het me horen, door het formulier op deze pagina in te vullen. Ik houd je dan op de hoogte, en je komt t.z.t. dan ook in aanmerking voor een vroege-aanmelders-korting.

Maak je eigen online cursus

Mijn tweede plan is vervolgens, om een online cursus te ontwikkelen over het ontwikkelen van een online cursus.
Dit klinkt misschien vreemd en dubbelop. Maar ik doe het om een aantal redenen.

  • Vaak ontmoet ik tijdens mijn coachingstrajecten mensen die enorm veel kennis hebben. Ze hebben een bak informatie en know-how tot hun beschikking waar je u tegen zegt. Enorm indrukwekkend en ook enorm leuk om daarvan mee te mogen snoepen tijdens deze trajecten. Het jammere is, dat deze know-how vaak alleen maar overgedragen kan worden tijdens relatief dure en intensieve (coachings)trajecten, waarbij veel persoonlijk contact aan de orde is. Vaak is er tijdens deze contactmomenten eigenlijk te weinig tijd om alle kennis over te dragen, en dat komt de diepgang van de (coachings)trajecten niet ten goede. Dit is vaak heel frustrerend voor de professional in kwestie. En het is natuurlijk jammer voor de cliënt, die niet optimaal kan profiteren van de kennis van de professional.
  • Daarnaast is het aanbod van deze professionals vaak onvoldoende gedifferentieerd. Ze bieden een vooral relatief duur aanbod aan, met veel persoonlijk contact. Niet alle cliënten willen of kunnen zoveel betalen. Een online cursus waarbij wel de kennis van de professional wordt overgedragen, maar waaraan geen persoonlijke begeleiding gekoppeld is, kan deze leemte vullen.
  • Verder is een dergelijk online traject een prachtige, relatief goedkope opstap naar een duurder traject. Voor wie een online traject heeft gevolgd en daar enthousiast over is maar meer begeleiding nodig heeft, zal de stap naar de professional die de cursus ontwikkeld heeft niet groot zijn.
  • Het mooie van een online cursus is dat het zogenaamd ‘passieve’ inkomsten oplevert. Heb je de cursus eenmaal ontwikkeld, dan kun je de cursus meerdere malen verkopen zonder dat het je veel extra moeite kost.
  • Het leuke van het ontwikkelen van een online traject is, dat het zo ontzettend leerzaam is. Doordat je na moet denken over wat je eigenlijk allemaal weet, word je gedwongen om je kennis en inzichten te formuleren op een manier die voor een ander helder is. Alleen daarvan al leer je zo ontzettend veel.
  • Juist doordat je je kennis zo duidelijk moet structureren, levert je dit ook veel ideeën op hoe je je diensten meer gestructureerd en helderder kunt aanbieden. Dit komt de kwaliteit van je trajecten ten goede, maar maakt je ook geloofwaardiger naar je cliënten toe.
  • Het allermooiste van het ontwikkelen van een online cursus is, dat het zo enorm leuk is. Het maken van mijn online cursus over collages maken van handgeschilderd papier was één groot feest voor mij. Een super-interessant en creatief proces waarbij andere vaardigheden en kwaliteiten aan de orde komen dan die je meestal gebruikt tijdens je werk.

Je merkt het al: ik ben er enthousiast over. Meerdere malen heb ik aan cliënten aangeraden: ‘zou je niet een online cursus willen toevoegen aan je aanbod’? Als ik dat deed wist ik eigenlijk al: daar zitten haken en ogen aan, niet alleen inhoudelijk, maar ook technisch gesproken. Het heeft mij veel tijd gekost om alle praktische ins en outs helder te krijgen, en het lijkt mij ontzettend leuk en zinvol om de kennis die ik heb opgedaan over te dragen.

Ben je geïnteresseerd in deze online cursus, laat het me weten via het formulier op deze pagina. Ik heb nog geen idee op welke termijn deze cursus op de markt gaat komen – het zal me nog wel enige tijd kosten om hem te ontwikkelen. Maar als je je naam opgeeft, dan houd ik je op de hoogte, en kom je te zijner tijd in aanmerking voor een vroegboek-korting.

Ik heb nog meer plannen, maar daarover wellicht later meer.

 

Mijn vraag aan jou:

Mijn vraag aan jou is: welke plannen staan er bij jou op stapel? Wat zou jij dit jaar willen creëren? Laat het me hieronder weten! Mocht je vragen hebben of ergens tegenaan lopen, als ik kan, dan wil ik je graag verder helpen – als dat binnen mijn mogelijkheden ligt, vanzelfsprekend!

 

Met een heel hartelijke groet van

Simone

Creatieve blokkades slechten door pretentieloos prutsen

Creatieve blokkades slechten door pretentieloos prutsen

 

Een creatieve blokkade

Een paar weken geleden had ik een gesprek met iemand die heel, heel, heel erg graag iets wil creëren, maar het niet doet. In haar geval ging het om een enorm sterke, diepgevoelde drang om kunst te maken – waar ze alsmaar geen vorm aan wist te geven. Een creatieve blokkade van heb ik jou daar.

 

Twee redenen

Die blokkade was er om met name twee redenen:

  • Gebrek aan inspiratie: Ze had helemaal geen ideeën hoe ze zou kunnen starten. Ze kon geen ‘beginnetje’ vinden in de wirwar van dingen die ze zou kunnen doen.
  • En gevoel van zinloosheid: Ze was bang dat er niemand op haar zat te wachten – en waarom zou je dan al die moeite doen? Wat is de zin van kunst maken als misschien wel niemand het wil hebben, of als niemand erin geïnteresseerd is?

 

Vicieuze cirkel

Zo’n creatieve blokkade kan enorm taai zijn. Je zit gevangen in een vicieuze cirkel van gebrek aan energie en inspiratie, en daardoor niets doen. En door het alsmaar niets doen creëer je geen dingen die je weer energie geven en enthousiast maken.

Ergens moet je de vicieuze cirkel zien te doorbreken. En het makkelijkste punt om dat te doen is: hoe dan ook, onvoorwaardelijk, totaal onpretentieus beginnen met iets te creëren.

En dat doen op het niveau van het allersimpelste, allerkleinste dat je maar kunt bedenken.

 

Kunst

Als het gaat om creëren in artistieke zin is dit relatief makkelijk. Pak de kleurkrijtjes van je kind en ga een partijtje krassen. Loop naar buiten met je telefoon en fotografeer wat je mooi vindt. Krabbel een tekeningetje op de achterkant van een oude envelop.

Hoe dan ook: heb geen enkele aspiratie, leg de lat belachelijk laag. Maar doe het wel! En dan niet één keer. Maar elke dag weer. Of in elk geval: met zeer grote regelmaat.

Laat geen grote gaten vallen tussen de dagen, maar laat verder elke pretentie varen. Denk niet dat je dure materialen moet gaan kopen: de achterkant van een rol behang is meer dan goed genoeg.

En werk aan een ‘oeuvre’. Een oeuvre van krastekeningen, schetsjes en verfgeklodder waar de gemiddelde kleuter apetrots op zou zijn. Maak regelmatig foto’s van wat je doet. Leg het vast, en kijk het van tijd tot tijd door. Zie welke ontwikkeling je doormaakt – ook al lijkt het zo onbetekenend, toch kan er in de loop van de tijd een verandering, groei zichtbaar worden. En dat inspireert weer!

 

Schrijven

En als je wilt schrijven, dan kun je misschien beginnen met een schriftje aanleggen met wat woorden erin, die te maken hebben met wat je wilt gaan schrijven. Wat losse zinnen die door je hoofd dwarrelen. Allemaal totaal laagdrempelig. Er hoeft niets van te komen. Je hoeft geen Groot Schrijver te worden. Je krabbelt alleen maar wat woorden op.

Misschien blijken die woorden een soort verband met elkaar te hebben. Dan kun je eens aan een mindmap gaan denken. Met regelmaat schrijf je weer eens wat op een achterkant van diezelfde oude envelop, die je in een schoenendoos gooit. En soms keer je de schoenendoos om en ga je wat schuiven met je snippers.

De kunst is wederom: geen gaten laten vallen. Pruts en krabbel door. Zonder enige pretentie. Het hoeft niets te worden, je hoeft niemand te zijn. Het hele plan mag totaal mislukken. Als je de impuls maar volgt, hoe hompelend en hortend die er ook uit komt. Typ af en toe eens wat tekst over, als je een samenhangend stukje lijkt te hebben. En kijk of die getypte stukjes bij elkaar passen. Dit allemaal nog steeds totaal zonder enige pretentie.

Het grote wonder is: als er maar lang genoeg zachtjes maar regelmatig tegen die creatieve blokkade wordt aangeduwd, dan gaat er iets veranderen. Dan gaat er iets schuiven, dan komt er langzamerhand weer iets van plezier of vertrouwen terug. Nog steeds hoeft het niks te worden. En al helemaal geen Bijzonder Boek of Keigoede Kunst. Gewoon creëren, zoals kinderen dat doen, omdat het nu eenmaal een basale menselijke drang is om je te uiten, om dingen te veranderen, om van niets iets te maken.

 

Er ontstaat een stroom

En wie weet ontstaat er via de voorzichtige, tastende, maar regelmatige beweging een grotere stroom, een duidelijker stem, meer energie, meer naar buiten treden. Maar dat zie je dan allemaal wel. Geen druk op de ketel. Het hoeft nergens heen. Creativiteit zoekt zijn eigen weg, als het maar op dagelijkse basis voeding en aandacht krijgt.

 

Conclusie:

Mocht je op de een of andere manier vastzitten in een creatieve blokkade:

 

  • kijk of je je drempels laag kunt houden
  • houdt alle pretentie buiten de deur
  • en creëer met regelmaat.

 

 

Lieve groet, en een fijne zomertijd gewenst!

 

Simone

 

 

Ps: na verloop van tijd, als de creatieve blokkade weg is, dan kun je natuurlijk je doelen hoog stellen. Proberen zo oorspronkelijk mogelijk werk te maken, een enorm mooi boek te maken. In de goede zin van het woord is er niets mis met ambitie. Maar houd altijd dezelfde experimentele, vrije, open houding. Dan onstaat het beste werk!

 

ps: heb je ervaring met creatieve blokkades? Of wil je iets anders rond dit thema kwijt? Laat je bericht hier achter!

 

 

Pin It on Pinterest