Ik kwam laatst een prachtig filmpje tegen (zie hieronder):

Het trof me, al die mooie mensengezichten. En het ging ook met een schok door me heen: wat gaat het leven snel. Mijn kinderen zijn niet meer die kleine hulpeloze wezentjes die ze een oogwenk geleden waren. Ze leren lezen en schrijven, zwemmen negen meter onder water, proberen de tafel van acht onder de knie te krijgen en krijgen hun eerste geschiedenisles op school. Ze gaan naar de middelbare school en doen eindexamen. Hoe is het mogelijk! De tijd vliegt.

De hoogleraar kunstbeschouwing en kunstenaar James Elkins schreef het boek ‘How to use your eyes’. Hij schrijft over hoe snel de tijd gaat, en hoe makkelijk het is om de dingen die je wezenlijk belangrijk vindt letterlijk over het hoofd te zien. Hij schrijft over zijn eigen ervaring met het kijken naar een prachtig wild grasveld in zijn omgeving.

 

Totdat hij er over begon te schrijven had hij er nooit veel aandacht aan besteed. Maar toen hij er eenmaal naar begon te kijken begon hij de wezenlijke schoonheid ervan te zien. En begon hij zich te realiseren, dat als hij werkelijk het hele grasveld echt zou willen zien, het op camera zou willen vastleggen, hij aan een heel leven nog niet genoeg zou hebben.

Om alle kleine details te bekijken: de bloeiwijze van de verschillende grassen, de beestjes die erin leven, de schakeringen van de kleuren, de manier waarop de halm meebeweegt in de wind, de veranderingen in het grasveld door de seizoenen heen.

 

30.000 dagen
James Elkins, die als professor gespecialiseerd was in het kijken naar kunst, was geschokt hoe weinig tijd hij in zijn leven eigenlijk had om het grasveld in zijn volle glorie te zien.

Hij becijferde in de gauwigheid dat hij als mannelijke Amerikaan bijna 30.000 dagen tot zijn beschikking had in zijn leven, om schoonheid en alle andere mooie en goede dingen in het leven te waarderen.

Hij realiseerde zich dat hij al 40 jaar was, en dus zo’n beetje de helft van zijn dagen had ‘opgebruikt’. Hij ging verder met zijn calculaties: er waren misschien maar zestig mooie zomerdagen per jaar waren, waarop het gras in bloei stond. En omdat hij ook nog andere dingen te doen had kon hij daarvan misschien maar 20 naar buiten om echt van het bloeiende gras te genieten. Zijn schatting was uieindelijk dat hij misschien nog zeshonderd keer het bloeiende gras bewust zou zien.

Zijn conclusie was: het leven is eindig, dus stop voor een moment, en realiseer je hoe je je levenstijd wilt gebruiken. Wat is werkelijk van waarde voor jou? Wat wil jij met je levenstijd doen?

 

Oefening

Linda Anderson Krech en Gregg Kregg ontwikkelden onderstaande oefening op basis van Elkins’ verhaal. Zij noemden de oefening ’30.000 days’. (Je kunt ook de exacte gemiddelde levensverwachtingen gebruiken. De gemiddelde leeftijd van de Nederlandse vrouw is 82,5 jaar. Dat zijn dus 30112 dagen. Die van de Nederlandse man is 78,4 jaar, dat zijn 28616 dagen).

  1. Tel nu eens het aantal jaren dat je geleefd hebt, vermenigvuldig dat met 365, en tel daar nog eens het aantal dagen bij op dat je dit levensjaar geleefd hebt.
  2. Trek dat getal af van 30.000 (of van de precieze getallen, als je dat wilt).
  3. Maak dan drie lijsten: a) ‘Dingen die ik wil gaan doen’. b) ‘Dingen waar mee ik wil doorgaan’. c) ‘Dingen waar ik mee wil stoppen’.
  4. Beschrijf hoe je je resterende levensdagen wilt doorbrengen, op basis van je drie lijsten.
  5. Wat zijn de stressvolle gedachten die je hiervan weerhouden? Wat zijn de beperkende ideeën, de beangstigende beelden en de pijnlijke emoties die je tegenhouden om je verlangens ten uitvoer te brengen?
  6. In welke mate ben je bereid om actie te ondernemen in de richting die je waardevol vindt, en je stressvolle gedachten, beperkende ideeën, beangstigende beelden en pijnlijke emoties daarbij te aanvaarden? (bron: Richard Blonna, ‘Stress less, live more, how acceptance & commitment therapie can help you live a busy yet balanced life’)

 

Geen stress!

Nu is het niet de bedoeling dat je op basis van bovenstaand verhaal in de stress schiet. Zo van: ‘Ik heb nog maar zo weinig tijd’! ‘Ik had mijn tijd beter moeten gebruiken!’ ‘Had ik maar en was ik maar…’! Dan schiet je het doel van de oefening voorbij.

In absolute zin bestaat tijd niet. Denk aan de professor op zijn knieën voor de grashalmpjes. Als je in het Nu leeft en het leven door je heen laat gaan, dan verdwijnt de tijd en leef je in de eeuwigheid.

Dus: geen zorgen!

 

Ballast overboord

Maar in relatieve zin zou je kunnen zeggen dat onze dagen op aarde geteld zijn. En dat het mooi is als je zoveel mogelijk ballast overboord kunt zetten, en je tijd gebruikt om de diepte in te gaan, om op je knieën voor een boterbloem te zitten, net zolang totdat de tijd verdwijnt.

 

Met een warme groet!

Simone

 

 

PS: Mocht je na het lezen van dit verhaal denken: ik kan wel wat ballast kwijt, maar weet niet hoe ik het aan moet pakken. Of wil je graag voor een boterbloem zitten, maar lukt dat niet? Kijk dan hier voor de coachingsmogelijkheden.

 

 

Related posts:

Comparison is the thief of joy

Comparison is the thief of joy

Merk je dat je jezelf veel met anderen vergelijkt? Daar kun je behoorlijk veel last van hebben. Het kan anders! Lees meer in dit blog.

Doelgericht en onthecht

Doelgericht en onthecht

Als je je doelen wilt bereiken is de balans tussen doelgerichtheid en onthechting fundamenteel. Leer hoe doelen je kunnen inspireren en concrete invulling geven aan je waarden, terwijl je stress vermijdt door de werkelijkheid te accepteren zoals die is.

Van boeddhistische psychologie naar Acceptance and Commitment Therapy

Van boeddhistische psychologie naar Acceptance and Commitment Therapy

Al jaren later ontdekte ik de boeddhistische psychologie en Acceptance and Commitment Therapy (ACT). ACT sprak me direct aan door de combinatie van spiritualiteit en concrete handvatten voor persoonlijke ontwikkeling. Inmiddels pas ik de principes van ACT al jaren toe in mijn coaching.

Pin It on Pinterest

Share This