Podcast: Van Levensvraag naar Levensplan

Podcast: Van Levensvraag naar Levensplan

Lieve lezer!

Vandaag opnieuw een podcast, en ditmaal is de titel ‘Van Levensvraag naar Levensplan’. Hoe kom je erachter welke richting je zult kiezen als je op een kruispunt in je leven staat, en niet weet welke kant je op moet? Luister dan naar deze podcast! Daarin kun je luisteren naar negen stappen, die je in dat proces kunt zetten. Als je wilt kun je hieronder de inhoud van deze podcast ook lezen, en op deze pagina kun je een overzicht van de negen stappen in een handout downloaden.

veel luister- en leesplezier!

Simone

ps: Als je wilt kun je het proces van Levensvraag naar Levensplan ook in een ééndaagse live workshop meemaken. Kijk daarvoor op deze pagina.

De magie van dagelijks creëren

Van levensvraag naar levensplan

 

Misschien sta je op een punt in je leven, dat je je afvraagt: wat wil ik eigenlijk?

Je bent bijvoorbeeld toe aan een nieuwe ontwikkeling op het gebied van je werk, je bedrijf of je relatie. Ook kan het zijn dat je in het algemeen de balans van je richting wilt opmaken en opnieuw je koers wilt vinden. Misschien heb je een periode van ziekte, werkloosheid of scheiding achter de rug. Of je gaat op een andere manier een nieuwe levensfase in.

In zo’n periode is het verleidelijk om de oude vertrouwde paden op te zoeken. Maar diep van binnen voel je dat je niet zómaar richting wilt kiezen, op basis van angst of onzekerheid of behoefte aan veiligheid. Of op basis van wat maatschappelijk aanvaard is of wat andere mensen van je verwachten.

Je wilt niet je ‘kleine ikje’ of je angstige of wellicht al-te-stoere ego aan het roer van je leven zetten, maar je ziel, of je innerlijke wijsheid, of je diepere Ik, of hoe-je-het-maar-wilt-noemen. Maar hoe kom je erachter, wat het leven voor plannen met je heeft? Hoe kom je te weten wat je innerlijke wijsheid je te zeggen heeft? Het is zo makkelijk om afgeleid te worden door negatieve self-talk of andermans ideeën over wat goed voor je is.

 

Levensplan

Op zo’n moment is het tijd voor een levensplan. Dat klinkt nogal hoogdravend misschien, maar zo bedoel ik het niet. Wat ik bedoel, is dat je inzicht krijgt in wat het leven op dat moment met je voor heeft, en dat je helder krijgt wat de ontwikkelingsstappen zijn die nú voor je liggen. En dat vervolgens concrete plannen maakt voor het zetten van die stappen

Hieronder wil ik in negen stappen beschrijven hoe je van levensvraag naar levensplan kunt komen.

  

1. Innerlijke stilte

Allereerst is het de kunst om stil te worden van binnen. In het gewone leven is de kans groot dat ‘de stem in je hoofd’ een groot gedeelte van de tijd aan het woord is. Deze stem heeft allerlei meningen, zowel over jezelf als over de wereld. Deze stem begrenst je wereld: ‘Tot hier en niet verder wil ik onderzoeken. De rest komt me te onbekend voor, en ik weet niet wat er van komt als ik daar naar ga luisteren’. Deze stem is nogal luidruchtig en dominant. Het stille stemmetje van de innerlijke wijsheid komt er nauwelijks overheen.

 

Dus is het van groot belang om innerlijk stil te worden. Dit doe je niet op wilskracht – want dat creëert alleen maar meer ruis in je hoofd. Juist acceptatie van al je gedachten, oordelen en meningen maakt het je mogelijk om er van een afstandje naar te kijken, en er niet meer mee samen te vallen. Je hoeft die innerlijke stilte niet te bereiken, of er niet je best voor te doen. Hij is altijd al aanwezig, als een eeuwige onderlaag onder de drukke gedachten die je afleiden. Net zoals de zon altijd schijnt boven de wolken, is de innerlijke stilte altijd aanwezig onder je gedachten. Dus ook als het je niet lukt om je gedachten tot rust te laten komen hoef je je geen zorgen te maken. De innerlijke stilte is er altijd, en het feit dat je je dat bewust bent maakt het al mogelijk om er meer mee in contact te komen.

 

2. Visioen

De tweede stap is dat je als het ware aan je ziel, of aan je innerlijke wijsheid, of aan het Leven met hoofdletter vraagt wat het van je wil. Door je te verbinden aan die diepere wijsheid, ga je niet te rade bij je kleine ikje, dat bang en onzeker is, of dat zichzelf misschien wel overschreeuwt. Je kunt in je lichaam voelen of die innerlijke wijsheid spreekt of de ‘stem in je hoofd’. Als je een gevoel van ruimte en vrede en onbegrensde mogelijkheden voelt, dan is het goed. Krijg je een gevoel van stress, beklemming of angst, dan is het kleine ik nog teveel aan het woord. Ga dan terug naar stap 1, en zoek de innerlijke stilte op.

 

3. Groei

De derde stap is dat je je realiseert wat je nodig hebt om dat visioen ook werkelijkheid te laten worden. Wat moet je ontwikkelen? Hoe kun je groeien? Dit kunnen bepaalde kwaliteiten zijn, maar ook gewoontes, of activiteiten, of wat dan ook. Door stil te staan bij wat er nodig is om het visioen werkelijkheid te laten worden, word je je misschien ook bewust hoeveel je al in huis hebt, en wat je al voor weg hebt afgelegd. Dan is dit het moment om daar dankbaar voor te zijn.

 

4. Loslaten

Dan is het in stap vier tijd om te inventariseren wat je los wilt laten. Misschien heb je negatieve overtuigingen, bepaalde gewoonten of meningen die je hinderen om je visioen tot werkelijkheid te laten worden. Onbewust kun je je daar behoorlijk aan vastklampen – het zijn de veilige vertrouwde patronen waarvan je weet wat je eraan hebt. Wil je nieuwe stappen gaan zetten, dan zal je de gebaande paden moeten verlaten.

 

5. Ideale leven

Dan is in stap vijf het moment aangekomen om je visioen concreet te maken. Hoe ziet je leven er nu uit? En hoe zou je leven eruit zien als je leeft in overeenstemming met je visioen? Denk hierbij aan de verschillende levensgebieden, bijvoorbeeld je relatie, je kinderen, je familie, je vrienden en kennissen, je werk, je financiën, je woonplek of je vrije tijd. Fantaseer er op los, alsof alles al helemaal is zoals je het allerliefst zou willen. Voel hoe je je zou voelen als je je ideale leven zou leiden, en herinner jezelf met regelmaat aan hoe dit leven eruit zou zien.

 

6. Doelen

Vervolgens ga je in stap zes vanuit dit beeld van je ideale leven doelen formuleren. Zo wordt alles steeds concreter en praktischer van aard. Je daalt als het ware vanuit de ideeënwereld waarin alles mogelijk is neer op de aarde, waarin je het werkelijkheid wilt laten worden. Je schrijft al je doelen op, en kiest er een hoofddoel uit, dat in het licht van je visioen nu het allerbelangrijkste is om aan te gaan werken. De overige doelen neem je gewoon mee in je achterhoofd. Alleen al doordat je je er bewust van bent, zul je ook her en der al kleine stapjes gaan zetten waardoor ook die andere doelen dichterbij zullen komen.

 

7. Planning

Daarna ga je in stap zeven het nog weer een stapje concreter maken. Als je wilt kun je een vijfjarenplanning maken. Met je ideale leven in je achterhoofd ga je bedenken, hoe je wilt dat je leven er over vijf jaar uitziet. Vervolgens ga je als het ware ‘terugrekenen’. Op basis daarvan maak je een jaarplanning voor het komende jaar. En als je dat jaar weer in vieren deelt, kun je een 90-dagenplanning maken. Wat je ook kunt doen is je jaar in drieën delen, en flink wat lege tijd inplannen. Als je schoolgaande kinderen hebt, zul je dat wellicht al vanzelf een beetje doen, omdat kinderen al met al ook zo’n dertien weken per jaar vakantie hebben, dus dat is bij elkaar een kwart jaar.

Van die 90-dagenplanning kun je weer verder inzoomen tot een weekplanning, en elke week bestaat weer uit verschillende dagen, die je ook bewust vorm kunt geven door middel van een dagplanning.

Je hoeft je niet als een drenkeling vast te klampen aan zo’n planning: maar het geeft je wel een beetje houvast, en soms een liefdevol zetje in de rug om door te pakken, of juist wat kalmer aan te doen.

 

8. Intentieverklaring

Vervolgens schrijf je in stap acht een zogenaamde ‘intentieverklaring’. Dat is een geschreven statement, waarin je kort en bondig opschrijft, hoe jij de komende periode in het leven wilt staan, wat je wilt bereiken, waarom je de dingen doet die je doet, en wat je uitgangspunten zijn. In het ideale geval vat je zo’n intentieverklaring uiteindelijk samen in een kernwoord, dat je gemakkelijk kunt onthouden, en dat je helpt om van dag tot dag op koers te blijven.

 

9. Vertrouwen

Tot slot is het in stap negen de kunst om vervolgens los te laten en vol vertrouwen op pad te gaan. Je hoeft niet met je tanden op elkaar te ploeteren om te komen waar je wezen wilt. Juist omdat je je vanuit je innerlijke wijsheid hebt verbonden aan je diepere waarden rust er een zegen op je pad, en kun je met plezier en vertrouwen aan het proces beginnen.

 

 

Een vraag aan jou:

 

Als je nu heel snel, in een intuïtieve flits zou moeten zeggen wat nu je belangrijkste levensvraag is, wat zou dat dan zijn?

Als je wilt kun je deze podcast nog een keer afluisteren, en met die levensvraag aan de slag gaan.

 

Ik wens je heel erg veel plezier met het maken van je Levensplan! Wil je dit overzicht met negen stappen downloaden, ga dan naar deze pagina. Daar vind je ook informatie over de ééndaagse workshop ‘Levensplan’, waarin je live met mij aan de slag kunt om van Levensvraag naar Levensplan te komen.

 

Met een hartelijke groet,

 

Simone

Podcast: De magie van dagelijks creëren

Podcast: De magie van dagelijks creëren

Lieve lezer!

Vandaag voor de verandering geen blog, maar een podcast! De aanleiding is het verschijnen van mijn boek ‘De dromer die doet’, waarover je alles kunt lezen op deze pagina. Over dit boek kan ik heel veel vertellen, maar ik pik er één aspect uit, namelijk dat van de magie van het dagelijks creëren. Luister naar onderstaande podcast (9:29). Daaronder post ik ook de tekst, dus als je liever leest, kan dat ook!

veel luisterplezier!

Simone

De magie van dagelijks creëren

Graag wil ik je iets vertellen over mijn boek ‘De Dromer Die doet’. Over dit boek kan ik ontzettend veel vertellen, en in deze podcast, pik ik daar één aspect uit, namelijk dat van het dagelijks creëren.

 Voordat ik daarover van start ga, wil ik eerst iets meer vertellen over het boek zelf, en waarom ik het geschreven heb.

De dromer die doet gaat erover hoe je, als je een verlangen hebt om iets te gaan realiseren, ook daadwerkelijk je doel kunt bereiken. Zoveel mensen hebben een droom die ze graag willen verwezenlijken, maar het komt er alsmaar niet van! Er staan duizend dingen in de weg: geen tijd, onzekerheid, niet weten hoe te beginnen, hollen en dan weer stilstaan – noem maar op. Misschien kun je deze lijst zelf wel aanvullen: hij is eindeloos! En dat is zo ontzettend jammer – daardoor liggen er zoveel mooie projecten op de plank te verstoffen, of wordt er zelfs niet eens aan begonnen! Misschien ken je zelf ook wel de frustratie van iets eigenlijk ontzettend graag willen, maar er nooit je tanden in durven zetten, of al te snel de moed opgeven.

Ik herken hier natuurlijk zelf ook van alles in, anders had ik dit boek nooit geschreven!

De basis van dit boek heeft te maken dat ik al heel lang een wens had om te gaan schilderen, en dat verlangen lag al eindeloos te sluimeren op de bodem van mijn ziel. Ik herinner me dat ik als 16-jarige voor het eerst in Amsterdam was – en daar een winkel met kunstenaarsbenodigdheden binnenstapte. De overweldigende hoeveelheid kleuren die ik daar zag deden me smullen, en maakte een enorm verlangen in me wakker, om daar zelf ooit mee aan de slag te gaan. Het heeft minstens vijftien jaar geduurd voordat ik voor het eerst daarmee aan de slag ben gegaan: ik had zo ontzettend veel barrières te overwinnen! Ik had een lieve vriendin die kunstenaar was, en zij sleepte me mee naar zo’n verfwinkel, waar ik in mijn eentje nooit over de drempel had durven stappen – omdat ik me te dom voelde om iets te vragen over de verschillende soorten verf. Kortom: ik had heel wat negatieve bagage rondom het schilderen! Dankzij mijn vriendin begon ik daadwerkelijk met schilderen, maar het was nooit voor lang. Ik liep steeds tegen een muur van onzekerheid aan, waardoor ik het niet volhield. Wat er uit mijn handen kwam strookte natuurlijk nooit met de fantastische ideeën die ik in mijn hoofd had!

Langzamerhand raakte ik ervan overtuigd dat

  • Ik geen schildertalent had
  • Dat je voor schilderen een heel bijzonder mens moet zijn,
  • Dat je daarvoor naar de kunstacademie moet
  • En dat dat voor mij niet was weggelegd.

Ik bleef wel eindeloos in winkelruiten van galeries starten, en boeken lezen over kunst, maar zelf raakte ik eigenlijk nauwelijks nog een penseel aan. Super jammer natuurlijk!

Dat veranderde toen ik op een boek stuitte over ‘daily painting’, oftewel dagelijks schilderen. Onmiddellijk klikte er iets in mijn hoofd. Dat klonk goed! Het idee achter dagelijks schilderen is dat je in de flow van het schilderen blijft als je er dag in dag uit tijd aan besteedt. Door elke dag aan de slag te gaan met verf en penseel overwin je de vrees voor het witte doek, en blijf je van dag tot dag aan de slag. Ongemerkt kun je je zo enorm ontwikkelen!

Ik ben zelf met zo’n daily painting practice begonnen, en dat heeft me ontzettend veel goed gedaan. In het begin voelde ik me enorm onwennig, en wist ik niet hoe ik het aan moest pakken. Maar tegelijkertijd vond ik het ontzettend leuk! Ik klunsde een eind raak met verf, ik knipte behangpapier in grote stukken, en experimenteerde er flink op los. Elke dag legde ik verslag van mijn voortgang door er foto’s van te maken, en er een besloten blog van te maken. Niemand mocht het zien! Ik geneerde me in het begin voor mijn experimenten, maar na een jaar was mijn zelfvertrouwen voldoende gegroeid, en ging ik onder mijn eigen naam bloggen. Je kunt er meer over lezen op simonenijboer.com – dus niet nl, maar com.

Mijn kunstzinnige ontwikkeling ging niet snel, maar toch wel gestaag! Door elke dag een klein beetje te doen ging ik vooruit – en dat kostte helemaal niet zoveel tijd, soms besteedde ik er maar een kwartiertje of zelfs minder aan. Zelfs een beetje onpretentieus krassen en kliederen leverde me toch inspiratie op en ideeën waar ik de volgende dag weer op door kon gaan. Ik raakte super enthousiast over dit dagelijks schilderen, en begon dit principe van dagelijks kleine stappen nemen over te nemen in mijn andere werk. Ik ging bijvoorbeeld nieuwe coachingstrajecten ontwerpen, en een online cursus maken, en ook het boek ‘de dromer die doet’ is op deze manier ontstaan, door dagelijks kleine stapjes te maken.

Natuurlijk ben ik dit principe in mijn werk als coach ook gaan inzetten – in coachingstrajecten waarin juist dit dagelijkse creëren de grondslag is. Want hoe geïnspireerd je ook bent na een coachingsgesprek – het gaat er uiteindelijk toch om, of je in actie komt, en met je nieuwe inzichten en inspiratie ook daadwerkelijk aan de slag komt. En door dagelijks te creëren lukt dat ook. Als je aan jezelf belooft dat je elke dag aan iets gaat werken – weer of geen weer, vertrouwen of geen vertrouwen, zin of geen zin – dan komt er op den duur iets uit.

De magie van dagelijks creëren is één van de onderwerpen die ik met het boek wil uitdragen, dus als je dit aanspreekt – koop het boek! Dat kan via de website www.dedromerdiedoet.nl, maar ook via de boekhandel. En wil je alvast een voorproefje van waar het boek over gaat? Dan kun je je abonneren op de gratis e-mailcursus ‘De Dromer Die Doet’ – daarin stuur ik je elke dag een vijf minuten durend audio-bestand, waarna je vijf minuten zelf aan de slag gaat met een opdrachtje dat ik je geef. Zo kun je zelf al beginnen aan je eigen creatieproces!

Ik eindig deze podcast met een vraag aan jou: zie je jezelf dagelijks creëren? En wat zou je dan doen? Waar zou je dat doen? Hoe lang zou je elke dag de tijd nemen? En hoeveel zin heb je er in als je er een cijfer tussen 1 en 10 aan zou moeten geven?

 

Dankjewel voor het luisteren, en tot een volgende keer!

 

Simone

Leg de Lat Lekker Laag

Leg de Lat Lekker Laag

Lieve lezer,

Afgelopen maandag ben ik teruggekomen van een tweedaagse wandeling met mijn 14-jarige dochter. We doen dat al sinds een jaartje of vijf – in het begin logeerden we in een hotel, en sinds twee jaar kamperen we en nemen we ons tentje mee op de rug. Een hele onderneming, maar o zo leuk. Dit jaar liepen we de Trage Tocht Leersum-Doorn.

(Tussen haakjes: trage tochten zijn wandelingen – ontwikkeld door Rob Wolfs – met een hoog onverhard-pad-gehalte, enorm aan te raden!).

We kampeerden op een mini-natuurkampeerterreintje ‘Klein Groenbergen’ (ook al zo aan te raden: slechts acht plekken tussen het hoge gras voor alleen wandelaars en fietsers)

Het eerste wat ik bij aankomst zag was een krijtbord, met daarop de volgende tekst ‘Leg de Lat Lekker Laag’.

Wie goed kijkt ziet dat het woord ‘Laag’ erg lijkt op ‘hoog’, en zelfs zou je door het kleine streepje bovenaan de L van Laag nog kunnen vermoeden dat iemand bijna ‘hoog’ had geschreven. Maar de alliteratie maakt het duidelijk: de wandelaar wordt aangemoedigd om de lat vooral lekker laag te leggen!

Ik schoot onmiddellijk in de lach: wat een schot in de roos! In onze maatschappij wordt ons natuurlijk de hele tijd volgehouden om vooral de lat flink hoog te leggen, buiten onze comfortzone te treden en te excelleren in wat we doen. Allemaal prachtig natuurlijk: wie houdt er van broddelwerk en slap gedoe? Niemand.

Maar alsmaar de lat hoog leggen kan behoorlijk uitputtend zijn, en zonder dat je het doorhebt doe je braaf met de waan van de dag mee. Ook al ben je nog zo kritisch op de cultuur van rennen en vliegen, voor je het weet doe je mee met de meute en ben je de hele tijd aan het reiken naar ‘nog beter’. Dat is waar ik mezelf in elk geval op betrapte toen ik dat bord voor de camping las.

Nu is zo’n moment van aankomen met je rugzakje op de camping, met niets anders te doen dan een tentje opzetten en een simpel potje koken uitermate geschikt om de lat eens lekker laag te leggen. En de vakantie is sowieso het moment om al dat ambitieuze gedoe eens even los te laten en de zaken klein te houden.

Maar het zou mooi zijn om ook na de vakantie iets van de onbezorgdheid van het laag leggen van de lat mee te laten vibreren als we weer het werkende leven ingaan, en ons weer volop in gaan zetten voor wat we dan ook aan het doen zijn. Zodat we steeds blijven beseffen: het allerbelangrijkste is om simpelweg op een bankje te kunnen zitten, naar de ondergaande zon te kunnen kijken en beseffen dat het leven goed is, wat er ook gebeurt.

 

 met een warme zomergroet, en een fijne vakantietijd gewenst!

Een rondje dankbaarheid

Een rondje dankbaarheid

 

Lieve lezer,

 

De afgelopen tijd heb ik een heleboel gelezen over dankbaarheid*.

Dankbaarheid kan gek genoeg een negatieve bijklank hebben. Misschien is jou vroeger wel meegedeeld dat je – als je eens klaagde over het eten – je maar dankbaar moest zijn dat je überhaupt te eten had, en dat er zoveel arme kinderen waren die niet te eten hadden. Volkomen terecht natuurlijk. Als kind neem je zoveel dingen voor vanzelfsprekend aan, die helemaal niet vanzelfsprekend zijn. Maar de onderliggende boodschap die je kreeg was: ‘zeur niet, dooreten’. En dat voelde niet altijd prettig.

Negatieve bijklank of niet, we zijn het er allemaal over eens: dankbaarheid is fundamenteel. Het is zo makkelijk om vooral te focussen op datgene wat er niet is. Terwijl er zoveel wel is. Je ademt. Je kunt deze letters lezen. Je kunt überhaupt lezen. Je leeft! Alleen dat al is een mirakel. En verder: je hebt een dak boven je hoofd, je komt niet van de honger om, er is een heel sociale zekerheidstelsel om ons heen. Het is  niet perfect, maar het is ook bepaald niet niks. Als mijn man en ik in het bos lopen, en een van ons is in een negatieve bui (of we zijn dat allebei) dan is er een dikke kans dat één van ons zegt: ‘even een rondje dankbaarheid’. En dat helpt altijd.

Veel mensen maken elke ochtend een ‘gratitude list’. Het is een beproefde methode: elke dag een geschreven lijstje met dingen maken waar je dankbaar voor bent. Ik ken iemand die elke ochtend al haar vingers één voor één aanraakt, en bij elke vinger iets noemt, waar ze dankbaar voor is. Een prachtig ritueel waarin je je dankbaarheid kunt benoemen – niet alleen voor de ‘grote’ dingen als je kinderen of je partner of je gezondheid, maar ook voor de kleine dingen, zoals je pen die lekker schrijft of je warme sloffen of de gezellige sfeer tijdens het ontbijt.

Maar je kunt dankbaarheid ook nog verder doortrekken. Ik kwam het idee daarvoor tegen in het boek ‘Making Miracles in 40 days’ van Melody Beattie*. Nadat zij al lange tijd in een uiterst beroerde situatie zat – slecht huwelijk, slechte financiën, slecht huis, enzovoort – en ze daar dag in dag uit over klaagde kreeg ze de ingeving om voor de verandering eens een keer niet te klagen voor alle negatieve dingen, maar er juist dankbaar voor te zijn. Ze klaagde namelijk al zo lang, en het hielp niets: haar situatie bleef even slecht, of werd zelfs erger, dat ze zelf genoeg kreeg van haar eigen geklaag.

Ze schreef dus in haar dagboek:

  • Ik ben dankbaar voor de tocht in mijn huis.
  • Ik ben dankbaar voor het feit dat mijn contract bijna afloopt.
  • Ik ben dankbaar voor mijn woede op mijn man.
  • Ik ben dankbaar voor het feit dat ik me vast voel zitten in dit huwelijk.

Enzovoort enzovoort.

Tot haar verbazing merkte ze, dat ze zich hierdoor beter ging voelen. Door al de negatieve dingen waar ze tegenaan liep welbewust te benoemen als iets waar ze dankbaar voor was, leken de scherpe randjes ervan af te gaan. Niet doordat ze zich daadwerkelijk dankbaar voelde, natuurlijk. Maar omdat ze hierdoor de narigheid als het ware toestemming gaf om onderdeel te worden van haar leven. Het creëerde voor haar de mogelijkheid om dankbaar te zijn voor het héle pakket, het héle leven. En niet alleen maar voor de fijne dingen.

Het feit dat haar leven meer als één geheel ging voelen, in plaats van als iets dat verscheurd was, werkte letterlijk helend. Doordat ze de negatieve dingen niet meer van zich afduwde, maar in haar leven integreerde, kon ze ze in de ogen kijken en er verdriet om hebben. Dat luchtte op, en daardoor werd het ook mogelijk om een aantal lastige dingen aan te pakken.
Doordat haar klagen afnam, of zelfs stopte, verspreidde ze natuurlijk ook minder negativiteit om zich heen, en dat had vanzelfsprekend direct invloed op hoe mensen haar bejegenden. Ook daardoor verbeterde haar situatie.

Als dit je op de een of andere manier aanspreekt, dan kun je er de komende dagen eens mee experimenteren. Je hoeft natuurlijk niet opeens dankbaar te zijn voor de tragedies in je leven, de echte narigheid. Dat zou van gebrek aan respect voor jezelf getuigen, en ook van gebrek aan realiteitszin.

Maar je kunt eens kijken hoe het voelt om op deze manier dankbaar te zijn op kleinere schaal, of dankbaar voor de gevoelens die je hebt. Voor iets vervelends dat er vandaag gebeurde. Of voor het feit dat je jaloezie voelde ten opzichte van iemand. Of voor het feit dat je een opmerking maakte waar je spijt van hebt. Voor de stress die je ervaart, of de twijfel. Of voor iets waar je je voor schaamt.

Een rondje dankbaarheid dus. Maar dan uitgebreid. Het gaat totaal tegen je intuïtie in, maar op een vreemde manier kan deze vorm van dankbaarheid je mildheid bevorderen ten opzichte van jezelf en anderen en de negatieve dingen die je ervaart net in een ander daglicht zetten.

 

Hartelijke groet!

De boeken waar ik het over had zijn:

 

‘The gratitude Jar’ van Josie Robinson

‘Making Miracles in 40 days’ van Melody Beattie

 

Een Onoplosbaar Probleem met Hoofdletter

Een Onoplosbaar Probleem met Hoofdletter

Een onoplosbaar Probleem met Hoofdletter

 

Vannacht lag ik wakker. En als ik wakker lig is één van mijn favoriete bezigheden het luisteren naar mp3-tjes van Eckhart Tolle, die ik speciaal voor dat soort momenten opgeslagen heb op mijn telefoon. ’s Nachts lijkt iets ingewikkelds waar je overdag nog wel redelijk goed mee kunt dealen opeens een Onoverkomelijk Probleem met Hoofdletter. Luisteren naar Eckhart Tolle helpt me altijd om weer terug te komen naar de onproblematische eenvoud van het hier en nu.

Een van de dingen waar hij steeds opnieuw op wijst, is dat we onszelf en alles wat we doen al te serieus nemen. Denk aan het werk dat we doen, wat we willen bereiken, of datgene wat we willen betekenen voor anderen of voor de maatschappij. Iets wat we willen creëren, willen vormgeven of meemaken.

Voor mij is dat herkenbaar. Dingen maken en meemaken vind ik leuk! Ik werk graag aan mijn bedrijf. Ik schilder graag. En ik vind het fijn om in een koor te zingen en om te wandelen in het bos.

Maar hoe mooi en waardevol dit alles ook is, als alles altijd goed moet gaan, dan wordt het al snel een ernstige aangelegenheid. Iets dat kan mislukken, iets waarin je kunt falen of teleurgesteld kunt raken. Voor je het weet is datgene waar je zo vol vuur en met zoveel plezier mee bezig was een zenuwslopende, stressvolle of teleurstellende aangelegenheid geworden. Zo jammer!

 

The world of the unmanifested

Eckhart Tolle benadrukt keer op keer het onderscheid tussen ‘the world of the unmanifested’ en ‘the world of forms’. Oftewel: enerzijds de wereld van het ongemanifesteerde, en anderzijds de wereld van de vormen. Voor mij is het maken van dat onderscheid altijd weer behulpzaam.

Volgens Eckhart is ‘het ongemanifesteerde’ de pure levenskracht zelf. Datgene wat je voelt als je je ogen sluit en je lichaam van binnenuit voelt. De tintelende energetische beweging die er altijd is. Dit ‘ongemanifesteerde’ is de basis van waaruit je leeft. Het is de oer-energie waaruit alles ontstaat. In veel religies noemen ze het ‘God’. Of ‘het Leven zelf’. Of ‘Zijn’. Hoe je het noemt maakt eigenlijk niet uit.

 

The world of forms

En vanuit ‘het ongemanifesteerde’ kan ‘de wereld van de vormen’ ontstaan. Daar komt creativiteit om de hoek kijken. Je wordt een ‘schepper’! Je geeft vorm aan je wereld. Je kunt dingen gaan maken: een bedrijf, schilderijen, een online cursus. Je kunt dingen gaan meemaken: een kind krijgen, een wereldreis maken, lekker koken. Je kunt je hersens gebruiken: nadenken, een boek schrijven, plannen maken. Er is zoveel mogelijk. De wereld van de vormen is oneindig boeiend en een bron van vreugde.

Maar als je je vervolgens verliest in de dingen die je maakt en doet en denkt, dan sta je op een gegeven moment met lege handen. Want in ‘de wereld van de vormen’ is het nooit altijd feest. De avond is een keer afgelopen, en na het feest wacht de afwas.

Eckhart Tolle vertelt keer op keer dat het dan goed is te beseffen dat de wereld van de vormen niet de enige realiteit is. Er is altijd een diepere laag van Zijn. Er zijn lastige dingen misschien, waar je mee moet dealen. Soms is er groot verdriet. Maar de ernst is eraf. Of je nu middenin het feest zit, of je ruimt ’s avonds de gebroken glazen van de vloer: de onproblematische eenvoud van het hier en nu is altijd voorhanden.

 

Werk is spel!

En juist als je dat kunt voelen, dan wordt het creëren zoveel leuker! Het maakt immers niet zoveel uit hoe je creaties uitpakken. Het is fijn als de dingen lukken, maar als het niet lukt, is het ook goed. En het paradoxale is, dat het juist dan makkelijker is om mooie dingen te maken. De eis om per se succes te boeken valt weg. En juist dat geeft de ontspanning die nodig is om je talent naar buiten te laten komen. Als je geworteld bent in het ongemanifesteerde, dan wordt werk spel! En Onoverkomelijke Problemen met Hoofdletter vallen weg.

 

Veel speelplezier de komende tijd!

 

Simone

 

Pin It on Pinterest