Show your work

Show your work

 

Op dit moment lees ik het boek: ‘Show your work’, geschreven door Austin Kleon.

Met dit boek wil Austin creatieve mensen inspireren om ‘hun ding’ met de wereld te delen. Met creatieve mensen bedoelt hij niet alleen beeldend kunstenaars, schrijvers, musici etcetera, maar ook denkers, ondernemers, mensenwerkers, hemelbestormers en luchtfietsers. Allemaal mensen die een sterk idee hebben of een inspirerend plan, een bedrijf, of een vak dat ze uit willen oefenen. Werk dat de moeite waard is om de wereld in te slingeren.

 
Creativiteit staat voorop

Feitelijk is het werk voor deze mensen belangrijker dan het geld dat ze ermee verdienen. Maar: om het werk te kunnen blijven doen en om niet failliet te gaan is het nodig dat er een publiek voor is, dat het werk wil kopen of ondersteunen.

Maar: de creativiteit blijft daarbij altijd voorop staan. Zoals Walt Disney zei: ‘Wij maken geen films om geld te verdienen, wij verdienen geld om films te kunnen maken’. Zo is het: het hoogste doel is het werk zelf: schrijven, een vak uitoefenen, films maken, mensen helpen, ideeën hebben en er iets moois mee doen. Wat dan ook.

Promoot jezelf niet, maar doe je werk en inspireer!

Austin Kleon houdt niet van het woord ‘zelf-promotie’. Misschien herken je dat. Voor veel mensen – zeker voor de introverten onder ons – is het lastig om uit te leggen wat je doet en vervolgens je werk aan de man te brengen. Als je arts, advocaat, verpleegkundige of winkelbediende bent valt dat nog wel mee. Maar als je een creatief of ongewoon beroep hebt kan het een bezoeking zijn.

Kleon zegt: promoot jezelf niet, maar doe gewoon je werk. Houd je met je vak bezig, ontwikkel jezelf, ga naar je atelier, zit achter je schrijftafel, help mensen, doe de dingen die je graag doet en die je belangrijk vindt. Als je dat niet op nummer één zet, dan ontzeg je jezelf het pure plezier van datgene doen wat je er voor jou echt toe doet.

Laat je werk zien!

Maar daarnaast zegt hij ook: ‘Show your work’. Als je belangstelling wilt opwekken voor wat je doet, als je klanten wilt die je werk afnemen, dan moet je wel vindbaar zijn. Zorg dus dat je vindbaar wordt! Laat zien waar je mee bezig bent, wat je bronnen zijn. Maak mensen deelgenoot van het proces dat je doorgaat, en inspireer ze op deze manier. Roep niet dat je inspirerend en goed in je werk bent, maar laat het zien. Zo wordt de cirkel van mensen die je werk interessant vinden en steunen om je heen langzamerhand groter.

Misschien worden ze klanten. Misschien vertellen ze aan anderen door wat voor werk je doet. Misschien ondersteunen ze je werk financieel. Of misschien hebben ze er alleen maar plezier van de dingen die je schrijft en de verhalen die je vertelt – nou, ook dat is mooi meegenomen, want dat was toch al één van de redenen dat je je werk deed.

 
Internet

Dit vertellen van verhalen over je werk is door het bestaan van internet een stuk makkelijker geworden. Je kunt bijvoorbeeld een blog beginnen en op regelmatige basis publiceren over wat je doet, wat je inspiratiebronnen zijn, hoe je je in je werk ontwikkelt. Je kunt alvast van alles voor mensen betekenen en ze inspireren, zonder dat ze je hoeven te betalen.

Praktijkvoorbeelden

Iemand die dat naar mijn mening op een heel mooie manier doet, is Nicholas Wilton. Deze Amerikaanse beeldend kunstenaar schrijft elke week een blog over zijn werk. Hij vertelt hoe hij het schilderen aanpakt, hoe hij omgaat met de onvermijdelijke tegenvallers, welke lastige en leuke dingen hij tegenkomt in zijn kunstenaarschap.

Soms legt hij praktische dingen uit: hoe je een mooie kleur zeeblauw kunt mengen door phtaloblauw met phtalogroen te mengen. Of hij vertelt hoe hij met een schuurmachine zijn schilderijen te lijf gaat, en wat voor effecten dat heeft, en hoe jij hetzelfde kunt doen. Het werkplezier spat van hem af, net als de oprechte interesse om andere beginnende en gevorderde kunstenaars een hart onder de riem te steken.

De kans is klein dat ik een werk van hem ga kopen – zijn schilderijen zijn inmiddels behoorlijk prijzig -, maar omdat hij door zijn blogs zo’n grote schare volgers heeft verzameld, is de kans groot dat hij op deze manier in contact komt met mensen die wél een potentiële koper zijn. En inderdaad: zijn kunstenaarschap bloeit, en vooralsnog is hij niet failliet.

Een ander voorbeeld van iemand die enorm vrijgevig is met haar kennis en ervaring is de beeldend kunstenares Jane Davies. Op haar weblog en site staan heel veel video’s waarop ze allerlei schildertechnieken uit de doeken doet. (Zie op haar website onder ‘tutorials’).

Ik heb al haar video’s minutieus bekeken, en ik ben niet de enige. Ze heeft inmiddels net als Nicholas Wilton een grote schare fans – die ook haar werk kopen en zich aanmelden voor haar schildercursussen. Doordat zij haar proces deelt en vrijuit geeft van haar kennis kan zij van haar kunstenaarschap leven – en zo te zien met heel veel plezier.

Kortom:

Spreekt dit je aan, heb je veel te melden, maar houd je alles binnenboord? Koop Austins boek of leen het van de bibliotheek – en laat je inspireren.

Maar allereerst: ‘Show your work!’

Perfectie is voor de goden

Perfectie is voor de goden

 

 

Als wevers van een Perzisch kleed met hun kleed bezig zijn, maken ze met opzet een weeffout. Ergens wordt het patroon moedwillig doorbroken en een kleine onregelmatigheid in het kleed geweven. En dit alles onder het motto: ‘perfectie is voor de goden, niet voor de mensen’!

Ik hoorde dit verhaal van een bevriende grafisch ontwerper, iemand die hard werkt om een heel hoge kwaliteit te leveren, en uiterst precies is op de kleinte details. Maar als hij veel te veel uren dreigt te stoppen in de allerlaatste millimeter, herinnert dit verhaal hem eraan om niet door te draven in perfectionisme.

 

Nieuwsbrief

Toen ik mijn vorige nieuwsbrief de deur uit deed gebeurde me iets vergelijkbaars. Normaal gesproken check ik mijn nieuwsbrief keer op keer, om ook het allerlaatste spelfoutje eruit te halen.

Toen ik me realiseerde dat het onderwerp van die nieuwsbrief ‘perfectionisme’ was, over hoe schadelijk, tijdvretend en lamleggend het streven naar perfectie kan zijn – bedacht ik me dat ik dat deze keer maar eens niet moest doen… Weg met die nieuwsbrief. Verstuur!

Waarna er niet lang daarna de eerste mailtjes binnenkwamen, met de mededeling dat de belangrijkste hyperlink uit de nieuwsbrief niet naar behoren werkte.

Een fout! Lichte paniek en toch enig schaamrood op de wangen. Weten dat het niet perfect hoeft, en me dat ook realiseren in de dagelijkse praktijk zijn kennelijk voor mij nog vaak twee verschillende dingen. Toch hielp het feit dat ik de dag ervoor nog om mijn eigen perfectionisme had kunnen lachen me..

Ook het proces van perfectionisme loslaten hoeft immers niet in een keer perfect! En – zoals het weven van de kleden al aantoonde – er kan ook juist schoonheid schuilen in imperfectie! Lees bijvoorbeeld ook onderstaand verhaal:

Een monnik had zich suf geharkt en alle bladeren rond de eeuwenoude boom in de prachtige Zentuin verwijderd. De meester kwam langs, keek, keek nog eens, liep naar de boom en schudde er aan. Prompt vielen er natuurlijk weer bladeren in de zojuist aangeharkte tuin. ‘Zo is het mooi’, zei-ie.

Misschien is het imperfecte in ons aardse bestaan wel perfect. Net zoals de Zentuin en het Perzische kleed niet mooier hadden kunnen zijn.

 

Ik wens je een prachtige, imperfecte dag toe!

 

Simone

 

 

ps: Wil je op dit blog reageren? Dat kan hieronder!

 

Verantwoording foto: www.flickr.com: www.oaxley.com
* Ik kwam het zenverhaal hierboven tegen op het weblog van Willem Scheepers van Zentrum, in Utrecht.

Ego en creativiteit

Ego en creativiteit

 

 

Stel je voor:

je bent nog niet verlicht. Af en toe ervaar je momenten in je leven, dat je ego opspeelt.

(Let wel: het begrip ‘ego’ is wijd verbreid in onze cultuur – maar wat is het nou eigenlijk? Ik weet het ook niet precies, maar ik bedoel de innerlijke verkramping die je kunt voelen als je ‘iemand’ wilt zijn, als je succesvol of bijzonder wilt zijn. De stemmetjes in je hoofd die zeggen: ‘die andere die kunnen het wel’, ‘wat ben ik toch een loser’, ‘als ik nu eenmaal dít voor elkaar krijg, dan begint mijn leven eindelijk ergens op te lijken’. Etcetera. Misschien herken je er wel iets van?)

Okee: nog niet verlicht, af en toe last van het ego. Tot zover bekend. (more…)

Wordt een parttime kloosterling!

Wordt een parttime kloosterling!

 

Toen ik negentien was bezocht ik voor het eerst een klooster: het Lioba Klooster in Egmond aan Zee.

Voor mij was dat een openbaring, en ik herinner me nog goed dat er toen door me heen schoot: wat zou ik als ik in zo’n ritme zou leven ‘tot mijn recht komen’. Wat zouden de dingen die eruit willen komen er ook daadwerkelijk een stuk makkelijker uitkomen.

Ik wist ook tegelijkertijd zeker, dat een kloosterleven niet bij me zou passen, en dat mijn leven zich ‘in de gewone wereld’ zou gaan plaatsvinden, met al z’n chaos en onregelmatigheid en plussen en minnen en ups en downs.

En natuurlijk was het erg idealistisch van mij om te denken dat die kloosterzusters door het leven in het klooster hun zaakjes in één klap op een rijtje hadden. Zij worstelden waarschijnlijk net zo goed als elk ander met hun eigen plussen en minnen en ups en downs.

Maar een paar dingen pakken deze zusters volgens mij erg goed aan.

 

Verbinding & Ritme

  • Ze verbinden zich ergens helemaal aan (in dit geval aan het religieuze leven).
  • Ze leven volgens een ritme waarin ze telkens weer opnieuw ruimte maken en zich inzetten voor datgene waar ze zich aan verbinden.

In het geval van de kloosterzusters is dit radicaal, en dit kan op ons erg streng en beperkend overkomen. Ze kiezen voor het religieuze leven als het enige leidende principe. Alle andere dingen komen op de tweede plaats. En hun ritme is uiterst strak. Bij wijze van spreken is hun leven tot op de minuut af ingedeeld in tijdvakken waarin wordt gebeden, gezongen, gewerkt, gerust of gegeten.

Maar het paradoxale is, dat juist in een leven dat uiterlijk streng, strak en beperkend lijkt, een enorme ruimte kan ontstaan. Als je je eenmaal volop aan een ideaal hebt verbonden, en je aan het ritme ervan hebt ‘onderworpen’, dan wordt de ruimte die je hebt afgebakend opeens een vrije speelruimte, waarin je met datgene wat je belangrijk vindt echt de diepte in kunt gaan. Waarin je niet laat afleiden door iets wat in de andere ‘tijdblokken’ plaatsvindt.

En waarin je je ook niet laat afleiden door de plussen en minnen en de ups en downs die nu eenmaal bij het leven horen.

 

Moe en ongeïnspireerd

Want zoals het nu eenmaal gaat: datgene waar je je zo met hart en ziel aan verbindt, is natuurlijk helemaal niet altijd zo aantrekkelijk. Je gelooft er eigenlijk lang niet altijd in. Soms heb je helemaal geen ideeën over hoe nu verder. En soms ben je gewoon moe en ongeïnspireerd, en voel je je eigenlijk ook niet lekker. Allemaal redenen om niet bezig te zijn met je plannen. Waardoor je enthousiasme langzaam vervaagt en je mooie plan langzamerhand in een diepe la verdwijnt.

Nu hoef je natuurlijk niet zo radicaal te zijn als kloosterlingen. Het hoeft niet te gaan om een levensomvattend ideaal, maar het kan ook om iets van bescheidener omvang te zijn. Misschien wil je een boek schrijven, iets in je (zelfstandige) werk van de grond tillen of iets anders creatiefs in de wereld zetten.

 

Wordt een parttime kloosterling!

Speciaal als je niet kant en klaar een structuur krijgt aangeleverd door bijvoorbeeld een baan, en je wilt wel (een deel van) je leven verbinden aan een ideaal of een creatief project dat belangrijk voor je is, dan kan ik je van harte een ‘wereldlijk kloosterleven’ aanbevelen.

Waarin je als het ware je ‘wereldlijke gelofte’ aflegt: ‘Ja, ik verbind me hier ten volle aan, want ik vind het belangrijk, ik word er blij van, het voedt mijn ziel, het geeft mijn leven zin of ik verdien er mijn brood mee op een manier die ik waardevol vind.

En waarin je je vervolgens voegt binnen een zelfgekozen ritme: ‘Ja, ik trek deze tijd uit voor dit ene, in voor- en tegenspoed, in tijden van inspiratie maar ook van ontmoediging, ik laat deze tijd niet zomaar in de verdrukking komen door de waan van alledag’.

 

Dus: als het idee van parttime kloosterling zijn bij je resoneert, vraag jezelf dan af:

  • Wat is er zo belangrijk voor me, dat ik me er voor (een gedeelte van) mijn tijd aan wil verbinden?
  • Op wat voor manier wil ik dat ook daadwerkelijk op regelmatige wijze handen en voeten geven?

 

 

Met een hartelijke groet!
Simone

 

p.s.:

In het 30-dagen-traject dat ik vijf keer per jaar geef maak je van jezelf 30 dagen lang een parttime kloosterling. In het traject dat in mei start is nog plaats voor één persoon. Aanmelden kan tot en met a.s. vrijdag 20 mei 2016. Je start dan in de week van 23 mei. Klik hier voor meer informatie.

 

 

Verantwoording foto: Nuwandalice, www.flickr.com

Hand in hand met angst

Hand in hand met angst

 

 

Misschien ben jij iemand die al langer rondloopt met het idee iets te gaan creëren (een eigen bedrijf? een boek? kunst?) wat je al heel lang wilt maar alsmaar uitstelt. Vanwege twijfel, besluiteloosheid, onzekerheid of onversneden angst.

Laatst kwam ik in een boek van Elizabeth Gilbert (‘Big Magic’) een prachtig lijstje met  angsten tegen die je tegen kunnen houden om creëren:

 

  • Je bent bang dat je geen talent hebt.
  • Je bent bang dat je afgewezen, bekritiseerd, belachelijk gemaakt of verkeerd begrepen wordt, of – het ergste van alles – dat je genegeerd wordt.
  • Je bent bang dat er geen markt voor jouw creatieve uitingen is, en dat het daarom geen zin heeft er gevolg aan te geven.
  • Je bent bang dat iemand anders het al beter heeft gedaan.
  • Je bent bang dat iemand je ideeën zal stelen, dus lijkt het je veiliger om die voor altijd verborgen te houden.
  • Je bent bang dat je niet serieus zult worden genomen.
  • Je bent bang dat je werk in politiek, emotioneel of artistiek opzicht niet belangrijk genoeg is om iets voor iemand te betekenen.
  • Je bent bang dat je dromen genant zijn.
  • Je bent bang dat je op een dag op je creatieve inspanningen zult terugkijken en ze een enorme verspilling van tijd, energie en geld zult vinden.
  • Je bent bang dat je er niet de juiste discipline voor hebt.
  • Je bent bang dat je niet de juiste werkruimte, financiële vrijheid of vrije uren hebt om je te kunnen concentreren op dingen bedenken of onderzoeken.
  • Je bent bang dat je niet de juiste soort opleiding hebt genoten.
  • Je bent bang dat je familie niet blij is met wat je te vertellen hebt.
  • Je bent bang voor wat je kennissen en collega’s zullen zeggen als je hardop uitspreekt wat voor jou van belang is.
  • Je bent bang om de demonen die diep binnen in je zitten los te laten en je zit er absoluut niet op te wachten om die tegen het lijf te lopen.
  • Je bent bang dat je je beste werk al gemaakt hebt.
  • Je bent bang dat je helemaal nog nooit iets van enig belang gemaakt hebt.
  • Je bent bang dat je je creativiteit zo lang verwaarloosd hebt dat je die nu nooit meer terugkrijgt.
  • Je bent bang dat je te oud bent om er nog mee te beginnen.
  • Je bent bang dat je te jong bent om te beginnen.
  • Je bent bang omdat er één keer iets goed gegaan is in je leven en er dus niet nog een keer iets goed kan gaan.
  • Je bent bang omdat er nog nooit iets goed gegaan is in je leven, dus waarom zou je het dan proberen?
  • Je bent bang dat er maar één succes voor je is weggelegd.

Je bent bang dat helemaal geen enkel succes voor je is weggelegd…

(Elizabeth Gilbert, Big Magic)

 

Herken je één of meerdere (of een heleboel) van bovenstaande redenen? Welcome, join the club!

 

 

Eerst van je angsten afkomen?

Eerst van al je angsten afkomen voordat je kunt gaan beginnen creëren? Geen goed plan. De kans is klein dat het je lukt om er helemaal vanaf te komen. En de kans is groot dat je rond blijft dobberen zonder dat je doet wat je wilt doen, en mét frustratie en verdrietigheid, omdat je je verlangen onder het vloerkleed schoffelt.

 

Hand in hand

Angst en creativiteit gaan, vrees ik, hand in hand. Dus laten we op reis gaan met in de ene hand creativiteit, de andere hand angst. En daarnaast: met goede moed, en met een hart vol vuur. En daarbij het liefst elkaar zoveel mogelijk steunend en inspirerend op de reis.
hartelijke groet,

Simone

Het jaar uitzwaaien

Het jaar uitzwaaien

 

De jaarwisseling is altijd een prachtig moment om te kijken waar je nu staat, en waar je graag heen wilt.

En dat kun je des te beter doen, als je het oude jaar nog eens goed in de ogen kijkt. Dan weet je wat er allemaal gebeurd is, wat je energie en plezier heeft gegeven, welke nieuwe dingen je hebt ontdekt, wat zwaar en moeilijk was, wat je heeft uitgeput. (more…)

Pin It on Pinterest