Leg de Lat Lekker Laag

Leg de Lat Lekker Laag

Lieve lezer,

Afgelopen maandag ben ik teruggekomen van een tweedaagse wandeling met mijn 14-jarige dochter. We doen dat al sinds een jaartje of vijf – in het begin logeerden we in een hotel, en sinds twee jaar kamperen we en nemen we ons tentje mee op de rug. Een hele onderneming, maar o zo leuk. Dit jaar liepen we de Trage Tocht Leersum-Doorn.

(Tussen haakjes: trage tochten zijn wandelingen – ontwikkeld door Rob Wolfs – met een hoog onverhard-pad-gehalte, enorm aan te raden!).

We kampeerden op een mini-natuurkampeerterreintje ‘Klein Groenbergen’ (ook al zo aan te raden: slechts acht plekken tussen het hoge gras voor alleen wandelaars en fietsers)

Het eerste wat ik bij aankomst zag was een krijtbord, met daarop de volgende tekst ‘Leg de Lat Lekker Laag’.

Wie goed kijkt ziet dat het woord ‘Laag’ erg lijkt op ‘hoog’, en zelfs zou je door het kleine streepje bovenaan de L van Laag nog kunnen vermoeden dat iemand bijna ‘hoog’ had geschreven. Maar de alliteratie maakt het duidelijk: de wandelaar wordt aangemoedigd om de lat vooral lekker laag te leggen!

Ik schoot onmiddellijk in de lach: wat een schot in de roos! In onze maatschappij wordt ons natuurlijk de hele tijd volgehouden om vooral de lat flink hoog te leggen, buiten onze comfortzone te treden en te excelleren in wat we doen. Allemaal prachtig natuurlijk: wie houdt er van broddelwerk en slap gedoe? Niemand.

Maar alsmaar de lat hoog leggen kan behoorlijk uitputtend zijn, en zonder dat je het doorhebt doe je braaf met de waan van de dag mee. Ook al ben je nog zo kritisch op de cultuur van rennen en vliegen, voor je het weet doe je mee met de meute en ben je de hele tijd aan het reiken naar ‘nog beter’. Dat is waar ik mezelf in elk geval op betrapte toen ik dat bord voor de camping las.

Nu is zo’n moment van aankomen met je rugzakje op de camping, met niets anders te doen dan een tentje opzetten en een simpel potje koken uitermate geschikt om de lat eens lekker laag te leggen. En de vakantie is sowieso het moment om al dat ambitieuze gedoe eens even los te laten en de zaken klein te houden.

Maar het zou mooi zijn om ook na de vakantie iets van de onbezorgdheid van het laag leggen van de lat mee te laten vibreren als we weer het werkende leven ingaan, en ons weer volop in gaan zetten voor wat we dan ook aan het doen zijn. Zodat we steeds blijven beseffen: het allerbelangrijkste is om simpelweg op een bankje te kunnen zitten, naar de ondergaande zon te kunnen kijken en beseffen dat het leven goed is, wat er ook gebeurt.

 

 met een warme zomergroet, en een fijne vakantietijd gewenst!

Een rondje dankbaarheid

Een rondje dankbaarheid

 

Lieve lezer,

 

De afgelopen tijd heb ik een heleboel gelezen over dankbaarheid*.

Dankbaarheid kan gek genoeg een negatieve bijklank hebben. Misschien is jou vroeger wel meegedeeld dat je – als je eens klaagde over het eten – je maar dankbaar moest zijn dat je überhaupt te eten had, en dat er zoveel arme kinderen waren die niet te eten hadden. Volkomen terecht natuurlijk. Als kind neem je zoveel dingen voor vanzelfsprekend aan, die helemaal niet vanzelfsprekend zijn. Maar de onderliggende boodschap die je kreeg was: ‘zeur niet, dooreten’. En dat voelde niet altijd prettig.

Negatieve bijklank of niet, we zijn het er allemaal over eens: dankbaarheid is fundamenteel. Het is zo makkelijk om vooral te focussen op datgene wat er niet is. Terwijl er zoveel wel is. Je ademt. Je kunt deze letters lezen. Je kunt überhaupt lezen. Je leeft! Alleen dat al is een mirakel. En verder: je hebt een dak boven je hoofd, je komt niet van de honger om, er is een heel sociale zekerheidstelsel om ons heen. Het is  niet perfect, maar het is ook bepaald niet niks. Als mijn man en ik in het bos lopen, en een van ons is in een negatieve bui (of we zijn dat allebei) dan is er een dikke kans dat één van ons zegt: ‘even een rondje dankbaarheid’. En dat helpt altijd.

Veel mensen maken elke ochtend een ‘gratitude list’. Het is een beproefde methode: elke dag een geschreven lijstje met dingen maken waar je dankbaar voor bent. Ik ken iemand die elke ochtend al haar vingers één voor één aanraakt, en bij elke vinger iets noemt, waar ze dankbaar voor is. Een prachtig ritueel waarin je je dankbaarheid kunt benoemen – niet alleen voor de ‘grote’ dingen als je kinderen of je partner of je gezondheid, maar ook voor de kleine dingen, zoals je pen die lekker schrijft of je warme sloffen of de gezellige sfeer tijdens het ontbijt.

Maar je kunt dankbaarheid ook nog verder doortrekken. Ik kwam het idee daarvoor tegen in het boek ‘Making Miracles in 40 days’ van Melody Beattie*. Nadat zij al lange tijd in een uiterst beroerde situatie zat – slecht huwelijk, slechte financiën, slecht huis, enzovoort – en ze daar dag in dag uit over klaagde kreeg ze de ingeving om voor de verandering eens een keer niet te klagen voor alle negatieve dingen, maar er juist dankbaar voor te zijn. Ze klaagde namelijk al zo lang, en het hielp niets: haar situatie bleef even slecht, of werd zelfs erger, dat ze zelf genoeg kreeg van haar eigen geklaag.

Ze schreef dus in haar dagboek:

  • Ik ben dankbaar voor de tocht in mijn huis.
  • Ik ben dankbaar voor het feit dat mijn contract bijna afloopt.
  • Ik ben dankbaar voor mijn woede op mijn man.
  • Ik ben dankbaar voor het feit dat ik me vast voel zitten in dit huwelijk.

Enzovoort enzovoort.

Tot haar verbazing merkte ze, dat ze zich hierdoor beter ging voelen. Door al de negatieve dingen waar ze tegenaan liep welbewust te benoemen als iets waar ze dankbaar voor was, leken de scherpe randjes ervan af te gaan. Niet doordat ze zich daadwerkelijk dankbaar voelde, natuurlijk. Maar omdat ze hierdoor de narigheid als het ware toestemming gaf om onderdeel te worden van haar leven. Het creëerde voor haar de mogelijkheid om dankbaar te zijn voor het héle pakket, het héle leven. En niet alleen maar voor de fijne dingen.

Het feit dat haar leven meer als één geheel ging voelen, in plaats van als iets dat verscheurd was, werkte letterlijk helend. Doordat ze de negatieve dingen niet meer van zich afduwde, maar in haar leven integreerde, kon ze ze in de ogen kijken en er verdriet om hebben. Dat luchtte op, en daardoor werd het ook mogelijk om een aantal lastige dingen aan te pakken.
Doordat haar klagen afnam, of zelfs stopte, verspreidde ze natuurlijk ook minder negativiteit om zich heen, en dat had vanzelfsprekend direct invloed op hoe mensen haar bejegenden. Ook daardoor verbeterde haar situatie.

Als dit je op de een of andere manier aanspreekt, dan kun je er de komende dagen eens mee experimenteren. Je hoeft natuurlijk niet opeens dankbaar te zijn voor de tragedies in je leven, de echte narigheid. Dat zou van gebrek aan respect voor jezelf getuigen, en ook van gebrek aan realiteitszin.

Maar je kunt eens kijken hoe het voelt om op deze manier dankbaar te zijn op kleinere schaal, of dankbaar voor de gevoelens die je hebt. Voor iets vervelends dat er vandaag gebeurde. Of voor het feit dat je jaloezie voelde ten opzichte van iemand. Of voor het feit dat je een opmerking maakte waar je spijt van hebt. Voor de stress die je ervaart, of de twijfel. Of voor iets waar je je voor schaamt.

Een rondje dankbaarheid dus. Maar dan uitgebreid. Het gaat totaal tegen je intuïtie in, maar op een vreemde manier kan deze vorm van dankbaarheid je mildheid bevorderen ten opzichte van jezelf en anderen en de negatieve dingen die je ervaart net in een ander daglicht zetten.

 

Hartelijke groet!

De boeken waar ik het over had zijn:

 

‘The gratitude Jar’ van Josie Robinson

‘Making Miracles in 40 days’ van Melody Beattie

 

Een Onoplosbaar Probleem met Hoofdletter

Een Onoplosbaar Probleem met Hoofdletter

Een onoplosbaar Probleem met Hoofdletter

 

Vannacht lag ik wakker. En als ik wakker lig is één van mijn favoriete bezigheden het luisteren naar mp3-tjes van Eckhart Tolle, die ik speciaal voor dat soort momenten opgeslagen heb op mijn telefoon. ’s Nachts lijkt iets ingewikkelds waar je overdag nog wel redelijk goed mee kunt dealen opeens een Onoverkomelijk Probleem met Hoofdletter. Luisteren naar Eckhart Tolle helpt me altijd om weer terug te komen naar de onproblematische eenvoud van het hier en nu.

Een van de dingen waar hij steeds opnieuw op wijst, is dat we onszelf en alles wat we doen al te serieus nemen. Denk aan het werk dat we doen, wat we willen bereiken, of datgene wat we willen betekenen voor anderen of voor de maatschappij. Iets wat we willen creëren, willen vormgeven of meemaken.

Voor mij is dat herkenbaar. Dingen maken en meemaken vind ik leuk! Ik werk graag aan mijn bedrijf. Ik schilder graag. En ik vind het fijn om in een koor te zingen en om te wandelen in het bos.

Maar hoe mooi en waardevol dit alles ook is, als alles altijd goed moet gaan, dan wordt het al snel een ernstige aangelegenheid. Iets dat kan mislukken, iets waarin je kunt falen of teleurgesteld kunt raken. Voor je het weet is datgene waar je zo vol vuur en met zoveel plezier mee bezig was een zenuwslopende, stressvolle of teleurstellende aangelegenheid geworden. Zo jammer!

 

The world of the unmanifested

Eckhart Tolle benadrukt keer op keer het onderscheid tussen ‘the world of the unmanifested’ en ‘the world of forms’. Oftewel: enerzijds de wereld van het ongemanifesteerde, en anderzijds de wereld van de vormen. Voor mij is het maken van dat onderscheid altijd weer behulpzaam.

Volgens Eckhart is ‘het ongemanifesteerde’ de pure levenskracht zelf. Datgene wat je voelt als je je ogen sluit en je lichaam van binnenuit voelt. De tintelende energetische beweging die er altijd is. Dit ‘ongemanifesteerde’ is de basis van waaruit je leeft. Het is de oer-energie waaruit alles ontstaat. In veel religies noemen ze het ‘God’. Of ‘het Leven zelf’. Of ‘Zijn’. Hoe je het noemt maakt eigenlijk niet uit.

 

The world of forms

En vanuit ‘het ongemanifesteerde’ kan ‘de wereld van de vormen’ ontstaan. Daar komt creativiteit om de hoek kijken. Je wordt een ‘schepper’! Je geeft vorm aan je wereld. Je kunt dingen gaan maken: een bedrijf, schilderijen, een online cursus. Je kunt dingen gaan meemaken: een kind krijgen, een wereldreis maken, lekker koken. Je kunt je hersens gebruiken: nadenken, een boek schrijven, plannen maken. Er is zoveel mogelijk. De wereld van de vormen is oneindig boeiend en een bron van vreugde.

Maar als je je vervolgens verliest in de dingen die je maakt en doet en denkt, dan sta je op een gegeven moment met lege handen. Want in ‘de wereld van de vormen’ is het nooit altijd feest. De avond is een keer afgelopen, en na het feest wacht de afwas.

Eckhart Tolle vertelt keer op keer dat het dan goed is te beseffen dat de wereld van de vormen niet de enige realiteit is. Er is altijd een diepere laag van Zijn. Er zijn lastige dingen misschien, waar je mee moet dealen. Soms is er groot verdriet. Maar de ernst is eraf. Of je nu middenin het feest zit, of je ruimt ’s avonds de gebroken glazen van de vloer: de onproblematische eenvoud van het hier en nu is altijd voorhanden.

 

Werk is spel!

En juist als je dat kunt voelen, dan wordt het creëren zoveel leuker! Het maakt immers niet zoveel uit hoe je creaties uitpakken. Het is fijn als de dingen lukken, maar als het niet lukt, is het ook goed. En het paradoxale is, dat het juist dan makkelijker is om mooie dingen te maken. De eis om per se succes te boeken valt weg. En juist dat geeft de ontspanning die nodig is om je talent naar buiten te laten komen. Als je geworteld bent in het ongemanifesteerde, dan wordt werk spel! En Onoverkomelijke Problemen met Hoofdletter vallen weg.

 

Veel speelplezier de komende tijd!

 

Simone

 

Creatieve blokkades slechten door pretentieloos prutsen

Creatieve blokkades slechten door pretentieloos prutsen

 

Een creatieve blokkade

Een paar weken geleden had ik een gesprek met iemand die heel, heel, heel erg graag iets wil creëren, maar het niet doet. In haar geval ging het om een enorm sterke, diepgevoelde drang om kunst te maken – waar ze alsmaar geen vorm aan wist te geven. Een creatieve blokkade van heb ik jou daar.

 

Twee redenen

Die blokkade was er om met name twee redenen:

  • Gebrek aan inspiratie: Ze had helemaal geen ideeën hoe ze zou kunnen starten. Ze kon geen ‘beginnetje’ vinden in de wirwar van dingen die ze zou kunnen doen.
  • En gevoel van zinloosheid: Ze was bang dat er niemand op haar zat te wachten – en waarom zou je dan al die moeite doen? Wat is de zin van kunst maken als misschien wel niemand het wil hebben, of als niemand erin geïnteresseerd is?

 

Vicieuze cirkel

Zo’n creatieve blokkade kan enorm taai zijn. Je zit gevangen in een vicieuze cirkel van gebrek aan energie en inspiratie, en daardoor niets doen. En door het alsmaar niets doen creëer je geen dingen die je weer energie geven en enthousiast maken.

Ergens moet je de vicieuze cirkel zien te doorbreken. En het makkelijkste punt om dat te doen is: hoe dan ook, onvoorwaardelijk, totaal onpretentieus beginnen met iets te creëren.

En dat doen op het niveau van het allersimpelste, allerkleinste dat je maar kunt bedenken.

 

Kunst

Als het gaat om creëren in artistieke zin is dit relatief makkelijk. Pak de kleurkrijtjes van je kind en ga een partijtje krassen. Loop naar buiten met je telefoon en fotografeer wat je mooi vindt. Krabbel een tekeningetje op de achterkant van een oude envelop.

Hoe dan ook: heb geen enkele aspiratie, leg de lat belachelijk laag. Maar doe het wel! En dan niet één keer. Maar elke dag weer. Of in elk geval: met zeer grote regelmaat.

Laat geen grote gaten vallen tussen de dagen, maar laat verder elke pretentie varen. Denk niet dat je dure materialen moet gaan kopen: de achterkant van een rol behang is meer dan goed genoeg.

En werk aan een ‘oeuvre’. Een oeuvre van krastekeningen, schetsjes en verfgeklodder waar de gemiddelde kleuter apetrots op zou zijn. Maak regelmatig foto’s van wat je doet. Leg het vast, en kijk het van tijd tot tijd door. Zie welke ontwikkeling je doormaakt – ook al lijkt het zo onbetekenend, toch kan er in de loop van de tijd een verandering, groei zichtbaar worden. En dat inspireert weer!

 

Schrijven

En als je wilt schrijven, dan kun je misschien beginnen met een schriftje aanleggen met wat woorden erin, die te maken hebben met wat je wilt gaan schrijven. Wat losse zinnen die door je hoofd dwarrelen. Allemaal totaal laagdrempelig. Er hoeft niets van te komen. Je hoeft geen Groot Schrijver te worden. Je krabbelt alleen maar wat woorden op.

Misschien blijken die woorden een soort verband met elkaar te hebben. Dan kun je eens aan een mindmap gaan denken. Met regelmaat schrijf je weer eens wat op een achterkant van diezelfde oude envelop, die je in een schoenendoos gooit. En soms keer je de schoenendoos om en ga je wat schuiven met je snippers.

De kunst is wederom: geen gaten laten vallen. Pruts en krabbel door. Zonder enige pretentie. Het hoeft niets te worden, je hoeft niemand te zijn. Het hele plan mag totaal mislukken. Als je de impuls maar volgt, hoe hompelend en hortend die er ook uit komt. Typ af en toe eens wat tekst over, als je een samenhangend stukje lijkt te hebben. En kijk of die getypte stukjes bij elkaar passen. Dit allemaal nog steeds totaal zonder enige pretentie.

Het grote wonder is: als er maar lang genoeg zachtjes maar regelmatig tegen die creatieve blokkade wordt aangeduwd, dan gaat er iets veranderen. Dan gaat er iets schuiven, dan komt er langzamerhand weer iets van plezier of vertrouwen terug. Nog steeds hoeft het niks te worden. En al helemaal geen Bijzonder Boek of Keigoede Kunst. Gewoon creëren, zoals kinderen dat doen, omdat het nu eenmaal een basale menselijke drang is om je te uiten, om dingen te veranderen, om van niets iets te maken.

 

Er ontstaat een stroom

En wie weet ontstaat er via de voorzichtige, tastende, maar regelmatige beweging een grotere stroom, een duidelijker stem, meer energie, meer naar buiten treden. Maar dat zie je dan allemaal wel. Geen druk op de ketel. Het hoeft nergens heen. Creativiteit zoekt zijn eigen weg, als het maar op dagelijkse basis voeding en aandacht krijgt.

 

Conclusie:

Mocht je op de een of andere manier vastzitten in een creatieve blokkade:

 

  • kijk of je je drempels laag kunt houden
  • houdt alle pretentie buiten de deur
  • en creëer met regelmaat.

 

 

Lieve groet, en een fijne zomertijd gewenst!

 

Simone

 

 

Ps: na verloop van tijd, als de creatieve blokkade weg is, dan kun je natuurlijk je doelen hoog stellen. Proberen zo oorspronkelijk mogelijk werk te maken, een enorm mooi boek te maken. In de goede zin van het woord is er niets mis met ambitie. Maar houd altijd dezelfde experimentele, vrije, open houding. Dan onstaat het beste werk!

 

ps: heb je ervaring met creatieve blokkades? Of wil je iets anders rond dit thema kwijt? Laat je bericht hier achter!

 

 

Comparison is the thief of joy

Comparison is the thief of joy

Comparison is the chief of joy

Heel letterlijk vertaald betekent dit: ‘Vergelijken is de dief van vreugde’. Met andere woorden: als je je vergelijkt met anderen, dan vergaat de lol in datgene wat je doet je maar al te makkelijk.

Als je ziet dan een ander iets heeft bereikt dat jij ook wel zou willen bereiken, als je minder ver voelt dan dan een ander, of als je ziet dat iemand anders een betere baan heeft gekregen dan jij, dat iemand anders meer verdient, in een mooier huis of in een betere buurt woont – dan is het verleidelijk om je met een ander te vergelijken. Redenen te over om je heen, als je eenmaal  in de vergelijkingsmodus zit.

 

De standaardzinnetjes

Het kan mij gebeuren als ik het werk zie van sommige schilders. Ik bewonder hun werk zo zeer, dat mijn eigen werk er in mijn ogen wel erg schril bij afsteekt. Zij zijn op een punt aangeland waar ik ook wel zou willen zijn! Als ik niet uitkijk dan laat ik me ontmoedigen, en denk ik dingen als:

  • Dat talent heb ik niet
  • Zo ver zal ik nooit komen
  • Zij hebben wel een groot atelier en ik niet
  • Zij zijn veel eerder begonnen – het is nu te laat om te kunnen komen waar ik wil.

Etcetera. Misschien herken je dit. Als je denkt aan iets wat jij graag zou willen doen – een boek schrijven, een eigen bedrijf opzetten, een bepaalde omslag in je leven maken –  en je vergelijkt je wel eens met anderen, dan weet je precies wat ik bedoel. Dan herken je vast de standaardzinnetjes die in jouw hoofd gaan afdraaien als je iets of iemand ziet die verder is dan jij, of de dingen beter doet dan jij.

 

 

Alle lol gaat eraf

Maar: je vergelijken met anderen heeft een hoge prijs. Als je eenmaal aan het vergelijken bent geslagen, dan verlies je maar al te makkelijk het plezier in datgene wat je doet.

Terwijl je het eerst nog gewoon heerlijk vond om met je onderwerp bezig te zijn waarover je een boek wilt schrijven, gedreven aantekeningen maakte, en enthousiast de eerste alineas schreef, verwordt de activiteit die je zo’n vreugde verschafte in iets kaals en schraals – alle lol gaat eraf.

Terwijl je het eerst nog gewoon verrukkelijk vond om met kleuren te spelen, de verf op je vingers te voelen, het schilderij zich te zien ontvouwen volgens een volkomen natuurlijk creatief proces, brokkelt het plezier onder je handen af. Het schilderen wordt een doodse bedoening: je bent meer bezig met redden wat er te redden valt, maar het wordt nooit zo mooi als je zou willen.

Terwijl je eerst vol enthousiasme droomde over je ideeën om een nieuwe richting in te slaan in je leven: misschien een andere baan, misschien een eigen onderneming – vergaat bij het vergelijken met een ander je de lol en het vertrouwen. Het gaat jou vast niet lukken, je hebt het tij niet mee, je bent al veel te oud, en bovendien: ben je eigenlijk wel voldoende gekwalificeerd? Die anderen hebben het allemaal beter voor elkaar.

 

 

Hoe kun genezen van deze vergelijkingsziekte?

Je kunt je weg terugvinden naar de ‘joy’, de pure vreugde van het creëren door heel bewust weer terug te keren naar het proces. Van moment tot moment. Maak je los van de conceptuele wereld van de verhalen in je hoofd over de perfectie van de anderen en de imperfectie van jezelf – of deze verhalen nu ‘waar’ zijn of niet. En keer terug naar de zintuiglijke, creatieve wereld die altijd alleen maar ‘Nu’ is.

Voel de verf die nu aan je vingers zit, kies de kleuren die zich nu aan je opdringen.
Duik in de woorden die je wilt schrijven, verdiep je in het verhaal dat je wilt vertellen.
En droom over wat je werkelijk wilt, en zet telkens kleine, logische en levensechte stappen op het pad van wens naar werkelijkheid.

 

Helemaal van jou

Als je dat steeds weer doet – telkens weer, stap voor stap, ‘nu-moment’ na ‘nu-moment’, dan zal daar uiteindelijk een bepaalde uitkomst, een bepaald product uitkomen. Dan zul je iets bereiken (net als die andere mensen, die jij nu van een afstandje zo bewondert, en waar je je mee vergelijkt).

Maar datgene wat je bereikt zal dan helemaal van jou zijn. Het had niet anders kunnen zijn, want jij hebt het stap voor stap vormgegeven.

Het is misschien wel heel anders dan je had verwacht, want omdat het van het ene sprankelende nu-moment aan het andere levensechte nu-moment aan elkaar hangt komt het beste in je boven. En dat is misschien wel vele malen beter dan je kan voorstellen als je in de ‘vergelijkingsstand’ staat.

 

 

Eén stromend geheel

En nogmaals: omdat het proces van het doen zo wezenlijk is geworden is het totaal vervlochten geraakt met het eindresultaat dat je bereikt. Je ziet datgene wat je bereikt niet meer als een ‘ding’ dat losgezongen is van het dagelijkse creatieve ‘doen’.

Het is één stromend geheel, het proces leidt tot het product, en het product beïnvloed hoe je het proces vormgeeft. Je ervaart direct dat jij nooit datgene had kunnen maken of doen wat een ander maakt of doet.

En dat hoeft ook niet, want je duikt zo diep in je eigen creëren, dat je ook niets anders zou willen. Er is als vanzelf overvloed – dus waarom zou je nog iets willen hebben wat een ander heeft? Het vergelijken lost zich als het ware vanzelf op.

En het mooie is: dit hoeft niet voor eens en altijd. De kans bestaat dat de ‘thief of joy’ zomaar weer een keer binnensluipt. Misschien de volgende seconde alweer! Dat is niet erg. Elk ‘nu-moment’ is precies het perfecte moment om weer opnieuw te beginnen. Laat die dief de ‘joy’ maar stelen. Maakt niks uit.

 

‘Joy’ is namelijk elk moment weer in overvloed beschikbaar.

 

 

Heb een heel fijne dag!

Simone

Perfectie is voor de goden

Perfectie is voor de goden

 

 

Als wevers van een Perzisch kleed met hun kleed bezig zijn, maken ze met opzet een weeffout. Ergens wordt het patroon moedwillig doorbroken en een kleine onregelmatigheid in het kleed geweven. En dit alles onder het motto: ‘perfectie is voor de goden, niet voor de mensen’!

Ik hoorde dit verhaal van een bevriende grafisch ontwerper, iemand die hard werkt om een heel hoge kwaliteit te leveren, en uiterst precies is op de kleinte details. Maar als hij veel te veel uren dreigt te stoppen in de allerlaatste millimeter, herinnert dit verhaal hem eraan om niet door te draven in perfectionisme.

 

Nieuwsbrief

Toen ik mijn vorige nieuwsbrief de deur uit deed gebeurde me iets vergelijkbaars. Normaal gesproken check ik mijn nieuwsbrief keer op keer, om ook het allerlaatste spelfoutje eruit te halen.

Toen ik me realiseerde dat het onderwerp van die nieuwsbrief ‘perfectionisme’ was, over hoe schadelijk, tijdvretend en lamleggend het streven naar perfectie kan zijn – bedacht ik me dat ik dat deze keer maar eens niet moest doen… Weg met die nieuwsbrief. Verstuur!

Waarna er niet lang daarna de eerste mailtjes binnenkwamen, met de mededeling dat de belangrijkste hyperlink uit de nieuwsbrief niet naar behoren werkte.

Een fout! Lichte paniek en toch enig schaamrood op de wangen. Weten dat het niet perfect hoeft, en me dat ook realiseren in de dagelijkse praktijk zijn kennelijk voor mij nog vaak twee verschillende dingen. Toch hielp het feit dat ik de dag ervoor nog om mijn eigen perfectionisme had kunnen lachen me..

Ook het proces van perfectionisme loslaten hoeft immers niet in een keer perfect! En – zoals het weven van de kleden al aantoonde – er kan ook juist schoonheid schuilen in imperfectie! Lees bijvoorbeeld ook onderstaand verhaal:

Een monnik had zich suf geharkt en alle bladeren rond de eeuwenoude boom in de prachtige Zentuin verwijderd. De meester kwam langs, keek, keek nog eens, liep naar de boom en schudde er aan. Prompt vielen er natuurlijk weer bladeren in de zojuist aangeharkte tuin. ‘Zo is het mooi’, zei-ie.

Misschien is het imperfecte in ons aardse bestaan wel perfect. Net zoals de Zentuin en het Perzische kleed niet mooier hadden kunnen zijn.

 

Ik wens je een prachtige, imperfecte dag toe!

 

Simone

 

 

ps: Wil je op dit blog reageren? Dat kan hieronder!

 

Verantwoording foto: www.flickr.com: www.oaxley.com
* Ik kwam het zenverhaal hierboven tegen op het weblog van Willem Scheepers van Zentrum, in Utrecht.

Pin It on Pinterest